อัพรวม 20 มิ.ย.51
Writing by rathjungzz on Friday, 20 of June , 2008 at 11:43 pm
สบายดีครับ
หายไปนานมาก (แถมทิ้งไว้ด้วยโพสท์แนวอยากตาย 55+) จริงๆไอ้ที่ผมมาบ่นไปครั้งที่แล้วผหายดีตั้งนานนนมากแล้วนะครับ แต่ที่ไม่อัพซักทีพูดตรงๆง่ายๆก็ขี้เกียจครับ 55+ วันนี้ขี้เกียจน้อยลงแล้วก็เลยมาอัพซักหน่อย
ผ่านศัลย์แล้ว
ผ่านมาด้วยเกรด C+ ถือว่าเป็นเกรดที่สูงมากถ้าเทียบกับการปฏิบัติตัว 55+ มันก็เป็นบล็อกแรก อะไรๆก็ยังทำไม่เป็น ต้องเรียนแบบไหนต้องทำอะไรบ้างก็ไม่รู้เลย ตอนนี้มาอยู่สูติฯแล้วก็ใช่ว่าอะไรๆจะดีขึ้น 55+ ก็อ่านหนังสือมากขึ้น(มั้ง - -”) แล้วก็ตื่นไปราวน์ทันมากขึ้น(เพราะเขาบังคับ) ดูคนไข้มากขึ้น (เพราะเขาบังคับเขียน Progress note) ตอนแรกผมชอบความเป็นอิสระที่บล็อกศัลย์มอบให้ แต่พอมาอยู่นี่แล้วก็รู้สึกว่าบางทีมันก็ต้องบังคับบ้างเหมือนกันแฮะ
บล็อกนี้ผมทำตัวค่อนข้างเยิน(แปลว่าหล่วย ทำตัวไม่ดี ขี้เกียจ อะไรแบบนั้นแหละครับ) กำลังปรับตัวจากอะไรหลายๆด้าน ทั้งด้านการเรียน(อันนี้ไม่ค่อยปรับหรอก) กับด้านอื่นๆ ผมใช้เวลาหมดไปกับการนอน นอนเกือบทุกครั้งที่มีโอกาส แต่อยากให้รู้ว่าสิ่งที่ผมทำจริงๆมันไม่ใช่การนอนครับ ผมไม่ได้ง่วงเลย มันเป็นการ”คิด”ครับ ซุกหัวเข้าไปในหมอนตัดขาดจากโลกภายนอกแล้วคิดอะไรอยู่คนเดียว(ฟังดูโรคจิตดีแท้น้ออ) บางครั้งการคิดก็นำความสุขมาให้ บางครั้งการคิดก็นำความทุกข์มาให้ แต่สุดท้ายแล้วผมก็กลายเป็น Thinking addict ไปซะงั้น อาการนี้ดีขึ้นเรื่อยๆเป็นลำดับ ณ ปัจจุบันนี้ดีขึ้นมากแล้ว
แต่ก็อยากจะพูดอะไรนิดนึงเหมือนกัน โดยนิสัยผมแล้ว ผมจะไม่ไปคอยบอกใครต่อใครว่าไปทำงานนู้นงานนี้มานะ ไปเดินตามพี่มานะ เห็นผมนอนอยู่ในห้องมันไม่ได้แปลว่าผมอยู่ที่นั่นตลอด แล้วก็ อะไรที่ทำคนเดียวได้ผมก็ไม่ชอบทำหลายคน หรืออะไรที่ควรจะทำหลายคนบางทีก็ขี้เกียจตามเพื่อนก็เลยทำคนเดียวก็มีเยอะเหมือนกัน แต่ผมก็จะไม่มาบ่นเหมือนกันว่ามันทำยาก โคตรเหนื่อย อะไรแบบนั้น หัตถการท้ายเล่มพวกเจาะเลือด เจาะ blood gas ฉีดยาอะไรพวกนั้นน่ะ จริงๆตอนอยู่รพ.ศูนย์ผมแอบไปทำมาจริงๆนะ หุหุ มีแค่ผูกเชือกนี่แหละ ที่ไม่ได้สอบกับอาจารย์จริงๆ (แต่ก็ไม่ได้แปลว่าไม่เคยหัด)
พูดถึงชีวิตที่ศัลย์ ถ้าตัดเรื่องอะไรๆที่เป็นการปรับตัวทิ้งไป ผมชอบบล็อกนี้ครับ จริงๆแล้วผมชอบการเข้าฟิลด์ผ่าตัดนะ ถึงผมแสดงท่าทางออกไปเหมือนขี้เกียจเข้าหรือไม่อยากเข้า แต่จริงๆผมชอบเข้านะ ผมรู้สึกมันเท่ดี 55+ แล้วก็…เหมือนเวลาอยู่ในฟิลด์มันทำให้ผมลืมอะไรวุ่นวายๆที่อยู่ข้างนอกฟิลด์ไปได้ คิดว่าถ้าได้เป็นคนลงมือผ่าเองก็คงชอบเหมือนกัน แล้วก็ผมรู้สึกว่าแนวคิดของภาควิชานี้ต่อเรื่องต่างๆมีส่วนคล้ายแนวคิดผมในหลายๆเรื่อง เช่นไรก็นึกไม่ออกเหมือนกัน แต่หลายๆอย่างเวลาอาจารย์พูดมาผมชอบรู้สึกว่าใช่เลยครับ ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน เช่นไอ้ไม่มีคะแนนจิตพิสัย ไม่มีคะแบบ Small group ปล่อยเด็ก discuss ตามอิสระไม่ต้องเฟค อะไรแบบนั้น ก็เลบยว่าแนวคิดก็ไปกันได้เหมือนกัน
ผมชอบ conference ของอาจารย์ทองอวบ (ถึงจะโดดไปหลายครั้งและถึงไม่โดดก็ม่ฟังก็เถอะ) ผมรู้สึกมันเป็น conference ที่ให้ความสำคัญกับทุกชั้นปีดี conference ของอาจารย์สุชาติเองผมก็ชอบ (อันนี้ยิ่งโดดหนัก) หมายถึงผมชอบระบบน่ะครับ แต่เนื่องจากความฟุ้งซ่านส่วนตัวทำให้ประสิทธิภาพของผมที่บล็อกศัลย์ของผมมันเน่า
ส่วนปัญหาของบล็อกศัลย์ก็คือ งานมันหนักครับ แล้วอีกอย่างนึงคือตอนนี้ผมชอบ แต่ถ้าผ่าเรื่องเดิมๆไปซัก10-20ปี ผมจะเบื่อมั้ย อีกซีก 3-4ปีผมอาจนอนดึกๆได้ ผมอาจถูกปลุกมาผ่าตัดด่วนอะไรได้ ผมอาจเข้าเวรอะไรได้ แต่ตอนผมแก่ตัวไปผมยังจะอยากทำแบบนั้นอยู่หรือเปล่า (ถึงหลายๆอันจะมีคนทำแทนก็เถอะ)
ก็นะครับ…โดยรวมแล้วผมชอบการเป็นหมอศัลย์นะครับ ก็ขอรอดูอีกซักหลายๆปีหน่อย แล้วสุดท้ายผมจะมาตอบอีกทีว่าเส้นทางไหนที่มันเป็นทางที่ใช่
เพิ่งเชียร์เสร็จมา
วันนี้คณะแพทย์เพิ่งปิดเชียร์ไป ผมก็ไปดูเหมือนทุกปี แล้วก็หงุดหงิดกลับมาทุกปี 55+ แต่หงุดหงิดก็ยังไปดูอยู่ทุกปี 55+ ไม่รูติดใจตรงไหนเหมือนกัน อ่านะครับ ส่วนอีกใจนึงก็ยินดีกับน้องๆด้วยนะครับที่ได้เป็น med36 กัน การเชียร์เป็นกิจกรรมที่มีประโยชน์ครับ เพียงแต่ผมไม่ชอบหลักการและวิธีการของมันเฉยๆ ผมแค่งงกับตรรกะ และสิ่งที่กิจกรรมนี้ใช้เป็นตัวชี้วัด “unity” “seniority” “รักกัน” อะไรทั้งหลายที่พูดบ่อยๆในเชียร์นี้แค่นั้นแหละครับ งงมา 4 ปีแล้ว ยิ่งขึ้นมาปีสูงยิ่งงงขึ้นเรื่อยๆ 55+ จริงๆก็มีคนพยายามอธิบายให้ผมฟังหลายรอบแล้วแหละ หลายคนด้วย แต่ผมก็ยังไม่ยอมเข้าใจซักทีนี่สิ หรือเป็นเพราะรุ่นผมไม่ได้ผ่านเชียร์นะ ผมเลยไม่เข้าใจ
ก็แบบ…ทำไมมันถึงต้องเป็นการร้องเพลงคณะ? ทำไมยิ่งร้องดังยิ่งแปลว่ารักมาก? แล้วถ้าเกิดผมดันร้องเพลงคณะไม่ได้นี่มันต้องแปลว่าผมไม่รักคณะไม่รักรุ่นพี่หรอ ? ทำไมเอาการร้องเพลงมาวัดปริมาณความรักได้? ความเคารพรุ่นพี่คืออะไร? การยอมทำตามทุกอย่าง?(ทั้งที่บังคับแบบตรงๆและบังคับแบบอ้อมๆแบบที่ทำตอนก่อนจะปิดเชียร์น่ะ) หรือมันคือการอยู่ในระเบียบวินัย? ถ้าอย่างนั้นวินัยข้อนั้นๆสร้างขึ้นมาเพื่ออะไร?สร้างมาแล้วประโยชน์ที่ได้มั้นคุ้มรึเปล่า? แล้วถ้าเกิดน้องดันไม่รักรุ่นพี่ขึ้นมาจริงๆแล้วไง ถ้าเรารักที่เขาเป็นน้องมันจำเป็นที่เขาต้องรักเราด้วยหรอ?ถึงขนาดไม่นับพี่นับน้องกันเลยหรอ? ความเป็น unity คืออะไร? ทำไมต้องจับเอาคนมาทำอะไรเหมือนๆกันทั้งๆที่คนเราต่างกันทุกคน? แล้วทำไมต้องเป็นร้องเพลง?(สำคัญนะหนิ) ทำไมร้องเพลงพร้อมกันได้ถึงแปลว่าสามัคคีล่ะ? จริงอยู่ว่าไม่สามัคคีก็ทำให้มันพร้อมกันไม่ได้หรอก แต่ทำไม่ได้มันแปลว่าไม่สามัคคีหรอ? แล้วผมหงุดหงิดสุดๆกับประโยคพวก ถ้าน้องทำ…ไม่ได้ น้องก็ไปทำ..งานครูใหญ่/ยืนผ่าตัด/เดินตามอาจารย์ ฯลฯ (เยอะมากๆประโยคพวกนี้) ทั้งๆที่ก็เห็นๆอยู่ว่ามันคนละสถานการณ์กัน ทำไมทำ A ไม่ได้ แล้วมันต้องทำ B ไม่ได้? ยิ่งได้มาทำไอ้ที่ว่าจะทำไม่ได้มาเรียบร้อยแล้วยิ่งรู้สึกว่ามันไม่เห็นเกี่ยวเลย (ถึงบอกว่ายิ่งปีสูงยิ่งงง)
blah blah… (ถามได้อีกยาวครับแต่พอดีกว่า)
ก่อนจะโดนข้อหาขวางโลกไปมากกว่านี้ ย้ำอีกทีว่าผมคิดว่าการเชียร์เป็นกิจกรรมที่มีประโยขน์ครับ จุดประสงค์มันดีครับแต่วิธีดำเนินงานมันขัดกับแนวคิดของผม แต่สุดท้ายไอ้วิธีการที่ผมไม่ชอบนี่มันก็พาไปถึงจุดประสงค์ได้เหมือนกัน ก็เลยเป็นอารมณ์แบบ…อ่านะ ถึงก็ถึง โอเค
วงการแพทย์มันเป็นงี้แหละครับ ชอบทำอะไรตามๆกันมาทั้งๆที่ก็ไม่รุ้ว่าทำไมถึงทำแบบนั้นแบบนี้ มันถึงต้องมี Evidence based medicine ครับ น่าจะมีคนเอาเรื่องเชียร์ไปทำวิจัยนะ หุหุ
แล้วคำถามสำคัญที่ผมเองก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน ถ้าไม่ร้องเพลงแล้วจะทำไรแทนง่ะ - -” นั่นดิ ทำไรล่ะ กับ แล้วถ้าไม่เชียร์แล้วน้องจะร้องเพลงคณะเป็นมั้ยล่ะ (ก็คงรู้สึกว่าจะร้องเป็นไปทำไมในเมื่อมันก็ได้ร้องจริงๆอยู่ 3-4 เพลง - -”)
—————————————————————————
วันนี้ขอแค่นี้ก่อนละกันครับ ง่วงแล้ว T.T
สวัสดีครับ
ปล.
-ง่วงสุดๆ อุตส่าห์ว่าจะได้นอนเต็มๆอิ่มซักวัน
Comments (8)
Category: My Life
- Add this post to
- Del.icio.us -
- Meneame -
- Digg
