ไปเที่ยวดีมั้ย
Writing by rathjungzz on Thursday, 19 of April , 2007 at 3:52 pm
เมื่อวานไปซื้อหนังสือ “Wake Up” ที่เป็นหนังสือรวมบทบรรณาธิการของบ.ก.นิตยสาร a day ตั้งแต่ฉบับแรกจนถึงฉบับปัจจุบันมาอ่าน เพราะชอบสไตล์การเขียนของคุณ ทรงกลด บางยี่ขัน บ.ก.a day คนปัจจุบันเป็นการส่วนตัว
แต่ว่า ก่อนจะถึงบทของคุณทรงกลด มันดันต้องผ่านอีก 2 คนก่อน เพราะเขาเป็นบ.ก.คนที่ 3 จะข้ามไปอ่านเลยก็กระไรอยู่ ก็เลยอ่านมันตั้งแต่ต้นนั่นแหละ อ่านของบ.ก.คนแรกเพิ่งจบไปก็ชอบไปอีกแบบนะครับ
แอบติดใจประโยคนึงของคุณโหน่ง วงศ์ทนง ชัยณรงค์สิงห์ (บ.ก. a day คนแรก) ที่ว่า “ผมเชื่อว่ามีสองสิ่งที่ทำแล้วจะ ‘เหนือชั้น’ หนึ่งคืออ่านหนังสือ สองคือออกเดินทาง“
อ่านแล้วก็อึ้งไปแว่บนึงครับ…เหมือนมีคนมาสะกิดให้เห็นยุงที่กัดเราอยู่มาตลอดแต่ไม่เคยรู้สึกถึงมันซักที
ผมเป็นคนที่ชอบอ่านหนังสือในระดับนึง และผมเชื่อว่าถ้าเทียบกับคนรุ่นราวคราวเดียวกัน ผมอ่านหนังสือมาไม่น้อยแน่ๆ แต่กับการเดินทาง กลับเป็นอะไรที่ไม่ถูกชะตากับผมอย่างรุนแรง
ผมเป็นผู้ชาย (อ่ะ เป็นจริงๆครับ) ที่จะจัดจริงๆก็พอจะอยู่ในกลุ่ม “สำอางค์” ได้ครับ ผมไม่ชอบเที่ยวด้วยเหตุผลว่า มันร้อนครับ 555+ และผมเป็นคนไม่ชอบออกแรง (ไม่ได้ออกกำลังกายมาหลายปีแล้ว) ผมนึกภาพตัวเองไปเที่ยวชมธรรมชาติกับเพื่อนๆ เดินขึ้นเขาเป็นกิโล หรือไปเล่นทะเลท่ามกลางแดดเปรี้ยงๆ แล้วมันแบบ เฮ้อ…หมดอารมณ์ ไม่ได้กลัวดำนะครับ แต่ไม่ชอบเวลามันเหนียวตัวหรือเหงื่อออก -*- แล้วผมดันเป็นคนไม่สนุกกับการเที่ยวซักเท่าไหร่ ไปแล้วก็อยากรีบกลับทุกที
เพราะไม่รู้สึกว่ามันสนุกเหมือนชาวบ้านเขา เวลาเพื่อนชวนไปไหนผมเลยไม่ค่อยจะไป
ชีวิตผมช่วงนี้ มันเลยมีแต่ห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ที่มีอากาศเย็นสบายจากเครื่องปรับอากาศ มีคอมเครื่องนึงที่ติด ADSL ความเร็ว 256 kb/s เป็นสื่อกลางส่วนใหญ่ที่ผมใช้ติดต่อกับโลกภายนอก แล้วก็มีกองหนังสือหลากหลายแนวไว้อ่านเอามันส์ ห้องของผมเป็นสถานที่ที่ผม”ติด”ครับ มันให้ความสบาย และปลอดภัย เวลามีเรื่องอะไรที่ทำให้ผมเหนื่อยล้าจากข้างนอก การมาหมกตัวอยู่ในห้องช่วยให้ผมรู้สึกดีขึ้น
แต่มาคิดดูมันก็น่าเศร้านะครับ ผมยังมีขาที่เดินได้แท้ๆ และมีอะไรรอผมไปเรียนรู้อยู่ข้างนอกห้องมากมาย ผมกลับทำตัวยังกับเป็นคนพิการ นั่งๆนอนๆขังตัวอยู่แต่ในห้อง มีลงไปหาคุยกับครอบครัวเล่นบ้างเวลาเบื่อๆ ไม่จำเป็นจริงๆก็ไม่ออกไปไหน (แต่เอาเข้าจริงก็ดันมีอะไรให้ออกไปทำอยู่เรื่อย -*- แต่ไม่ค่อยได้ไปไกลๆเท่านั้นเอง)
ถึงแม้ว่าคิดย้อนกลับไป ทุกครั้งที่ถูกเพื่อนๆ “ลาก” ให้ไปเที่ยวด้วยกัน ผมก็มักจะได้อะไรกลับมาเสมอ มักเป็นการได้โดยบังเอิญซะส่วนใหญ่
หรือบางทีหรือเพราะการไปเที่ยวด้วยจิตใจอคติแบบนั้น ทำให้ผมได้อะไรกลับมาน้อยกว่าที่ควรจะเป็นและไม่เห็น “คุณค่า” ของการไปเที่ยวเหมือนกับคนอื่นๆ
1.การเดินทาง มันดีขนาดนั้นจริงๆเหรอ อยู่แต่ในห้องคงไม่ได้คำตอบ…
2.”ความร้อน” ปิดกั้นโอกาสในชีวิตผมมามากมายแล้ว ผมควรจะเลิกหนีมัน แล้วเผชิญหน้ากับมันซักที…
ไม่ต้องไปไหนไกลหรอกครับ ผมว่าแค่ผมออกมาจากห้องให้มันมากขึ้น เพื่อนชวนไปไหนก็ไปซะมั่ง ผมก็คงได้คำตอบแล้ว
คิดได้งี้แล้ว เอ… 10 วันของปิดเทอมที่เหลือนี้ “ตูไปหาแบคแพกดีมั้ยหว่า…”
จบครับ
—————————————————————–
ปล.
-คุณวินทร์ เลียววาริณ เขียนไว้ในหนังสือ “สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าคน” ว่า “ผมไม่รู้ ผมจึงเขียน” เป็นการใช้การเขียนเพื่อตกผลึกทางความคิด ผมเองก็เช่นกันครับ เรื่องส่วนใหญ่ที่ผมเขียนในบลอกนี้ ไม่ใช่เพราะผมรู้หรอกครับผมเลยเขียน ผมเขียนเพราะผมไม่รู้ต่างหากครับ…
-ผมเป็นคนไม่รู้ขนบธรรมเนียมประเพณีเท่าใดนัก ล่าสุดผมไปงานเผาศพน้องชายของน้องที่รู้จักกัน เพราะคิดว่าเผาเสร็จมันคงมีพิธีอะไรต่ออีกยาวอยู่ รอแม่บ้านที่บ้านกลับก่อนดีกว่า ปรากฏว่าไปถึงเขากลับกันหมดแล้วครับพี่น้อง วัดเงียบเลย - -” ผมถึงรู้ความจริงของโลกที่ว่า “เอ่า เผาเสร็จก็คือเสร็จเหรอฟะเนี่ยย T_T” เป็นสิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมรู้สึกว่าผมต้องออกมาเรียนรู้อะไรพวกนี้บ้างซะแล้ว
-ถึงผมจะบอกว่าเป็นคนไม่ชอบเที่ยว แต่ผมก็มีที่ที่อยากไปเยอะแยะไปหมด แต่ส่วนใหญ่มันดันอยู่เมืองนอก - -” (เพราะมันไม่ร้อน)
Comments (20)
Category: My Nonsense
- Add this post to
- Del.icio.us -
- Meneame -
- Digg
