Rath จริงๆ นะ ไม่ใช่คนอื่น

:brave: อารมเดียวกันเลยพี่

มันเป็นเรื่องยากมากมายที่เราจะค้นหาว่าจริงๆแล้ว เราต้องการอะไรกันแน่?
บางคนใช้เวลาแค่ไม่กี่วัน
บางคนใช้เวลาเป็น เดือน เป็นปี หรืออาจจะหลายปี
แต่บางคน ต้องใช้เวลาทั้งชีวิต ว่าต้องการอะไร..ทั้ง ๆ ที่คำตอบนั้น มันจะใช่สิ่งที่เราต้องการจริงๆ รึเปล่าก็ยังไม่รู้เลย T^T
…อย่ากระนั้นเลย บทสรุปจะเกิดขึ้นเมื่อคุณเบื่อที่จะคิดต่อแล้ว .(เล่มไหนไม่รู๊ 555อ่านนานละ)..
.
.
ปัจฉิม >> มันก็เป็นเรื่องยากมากมายอีกเช่นเดียวกันที่จะหาชื่อ มาแทน ชื่อ 123 เชอะ!
ปัจฉิมอีก >> เรื่องมันไม่ได้เศร้าอย่างที่คิดเนอะ ^^:?:

ดีใจด้วย
ได้ขึ้น ปี 3แล้ว
อิอิ

อ่ะ…จะให้เป็นปีเเห่งวัยรุ้น…แต่ว่าเป็นวัยรุ่นมันเหนื่อย…นะ

:arrow:……โห…หายไปซะนาน..นึกว่าเรียนสนุกจนลืมเขียนblogไปแล้ว:shock:

…..ก้อขอหั้ยใช้ชีวิตวัยรุ่นอย่างมีความสุขแล้วกาน…เอาใจช่วย

…..ว่าแต่ปี3นี่หนักจิงๆอ่ะ :?…(สงสัยจะเป็นปีที่วัยรุ่นเหนื่อยซะแล้วล่ะ)

เหอๆๆ แผลหายละเหรอ เมื่อไหร่จาไปทำนมอ่ะ -*-
จาขอบอกว่ามาอ่านตาหลอดอ่านะ
แต่ไม่ค่อยได้เมนท์ ไม่รุเปนไรเมนท์แล้วชอบ eror อ่ะ
งง
ขึ้นปี 3 แล้ว คงเรียนหนัก
ขอให้สนุกกะการเรียนนะ”รัดจริงๆ”

เออออออ รัด
ลืมบอกไปเค้าคงไม่สนุกกะเปิดเทอมหรอก T^T
ฮืออออออออออออออออ ความสนุกในชีวิตกำลังจาหายไปๆๆๆ
เอาล่ะ รักษาสุขภาพด้วยจ้า

“ปีแห่งวัยรุ่น”….:eek:…..ชื่อมันฮาๆ ไงไม่รุแฮะ:grin:

อืม เข้าจัย ถึงจะไม่ชอบแต่ก็ต้องทำใจ ปลงๆไปก่อน…ประชดไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้น…
ปีสอง เค้าไม่ค่อยได้โดดเรียนนะ แค่หลับทุกคาบก็แค่นั้น….:roll:
(จิงๆแล้วจงใจหลับด้วยแหละ…เซงจัด)
แม่ให้เข้าบ่ายวันพุธก็ไม่เข้า คาบไหนโดดได้โดด กิจกรรมก็โดด…

แต่ตอนนี้เหมือนทำใจได้แล้ว (รุสึกว่าปิดเทอมนี้จิตสำนึกจะโตขึ้นมั้ง)ต่อต้านน้อยลง
…พยายามตื่นในคาบมากขึ้น:idea: แล้วก็กะว่าจะเข้าบ่ายวันพุธให้ด้วย…:idea:

เราเป็นเด็กดีแล้ว….:lol:
(….ตอนนี้ก็หวังว่าอีกเดือนสองเดือน จะคงยังเป็นเด็กดีไปตลอดรอดฝั่งอ่ะนะ :sad:)

ปีสามเนี่ย… จะปีวัยรุ่น เด็กแว๊น วัยโจ๋ วัยบ้าบออะไร ก็รีบๆ วัยไวไว

เพราะปีสี่…. เป็นปีนรกครับ

ผมรู้จักหมออยู่ท่านนึง ผมสงสัยว่าท่านเรียนหมอเพราะเข้าใจว่า คนที่ฉลาดในประเทศต้องเรียนหมอ ท่านก็เลยเรียน แต่พอจบหมอแล้ว ท่านก็ต่อปริญญาโท และปริญญาเอกด้านคอมพิวเตอร์แทน คงเป็นเพราะภายหลังท่านรู้ว่า ท่านชอบคอมพิวเตอร์มากกว่ากระมัง

ป.ล. ตัวการ์ตูนตลกดี ขอเลือกลองซักตัวนึง :namo:

“ขอให้ทุกคนมีความสุขและสนุกกลับการเปิดเทอมครับ”

สาธุ ๆ ๆ ๆ ขอให้สนุกด้วยเถอะ ๆ ๆ ๆ

เรียนไม่ได้ค่อยซิ่ว

โอ๊ย ไม่อยากเปิดเทอมเลย :leaf:

หุๆ ตอบๆครับ

To เชอะ

คมดีๆ หุๆ นั่นสินะ การมานั่งคิดอะไรพวกนี้ไม่มีทางทำให้ได้คำตอบออกมาเลย ระยะหลังๆนี่ก็เริ่มไม่สนใจแล้ว - -” แค่เก็บคำถามไว้ในใจแล้วใ้ช้ชีวิตให้เต็มที่ ซักวันคำตอบมันก็โผล่มาเองแหละเนอะ…

ปล.ดีใจด้วยนะที่หาชื่อมาแทน 123 ได้ - - (ดีนะไม่เอา ABC)

To พี่เต่า

555+ นั่นสินะครับ เป็นวัยรุ่นมันเหนื่อย… แต่ผมว่าความเหนื่อยนั่นแหละครับจะเป็นช่วงเวลาที่น่าจดจำให้กับชีวิตของผม เหมือนในหนัง Little Miss Sunshine ตอนท้ายๆเรื่องที่อาของพี่นางเอกพูดกับเขาที่ว่า…อะไรซักอย่างนี่แหละ จำไม่ได้แล้ว - -” แต่สรุปใจความสำคัญได้ว่าช่วงชีวิตวัยรุ่นนี่มันมีค่ามากๆ 55+ ประมาณนั้นครับ

To โม

อ่านะ เราก็ตามอ่านบลอกกันมา 1 ปีแล้วสินะ 555+ ในครั้งแรกที่เค้าอัพโมก็มาเม้นท์ให้เหมือนกัน…จำได้ๆ หุๆ ดีใจนะๆ และอยากให้เป็นอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆเลย

เรื่องเปิดเทอม จะว่าไงดีล่ะ สมมติว่าการเรียนมันไม่สนุก ลองมองข้ามมันไปก่อนดูจิ มันยังมีอะไรน่าสนุกอีกตั้งเยอะแยะนี่นารอเราอยู่ที่มีแต่เปิดเทอมเท่านั้นที่จะทำได้ ได้เจอเพื่อนเยอะแยะ ได้เจอปัญหามากมาย (ได้เจอนัทด้วยนะ อิอิ) น่าสนุกออก

ปล.เม้นท์ไม่ติด Firefox ช่วยท่านได้ - -

To แป๋ว

นั่นสินะ…นี่ๆๆ รู้สึกมะว่าเรามีอะไรคล้ายกันหลายอย่างอยู่นะ พวกวิถีชีวิตอะไรเงี้ยอ่ะ…เค้าไปอ่านไดแป๋วเค้าก็เข้าใจนะ 555+ เปิดเทอมนี้ มาพยายามไปด้วยกันละกันนะ…หวังว่าคงไปได้ตลอดรอดฝั่ง

To พี่ราม

นั่นแหละครับ…มันถึงต้องเป็นปีนี้เท่านั้น 55+ ถ้าพลาดปีนี้ไป ผมก็คงไม่มีโอกาสได้ใช้ชีวิตแบบวัยรุ่นอีกแล้ว…ไปเล่าให้หลานฟังคงอายน่าดู - -”

To พี่ไท้

สวัสดีครับพี่ไท้ ^ ^ ครับ ผมเองก็เชื่อว่าคนเรามันมีสิ่งที่ตัวเอง Born to be กันคนละอย่างแน่นอนครับ แต่การหามันให้เจอนั้นต้องใช้ความพยายามอย่างมาก และไม่รู้ว่าจะเจอเมื่อไหร่ ผมเองตอนนี้ก็ไม่รู้จะเอาไงกับชีวิตกันแน่ แต่ก็คงต้องเดินต่อไปแหละนะครับ 555+ ไม่แน่เหมือนกัน จบไปผมอาจไปฝากตัวเป็นศิษย์พี่ไท้ก็ได้นะครับ อิอิ

To ส้มๆ

ต้องสนุกสิ…มันน่าสนุกออก จริงๆนะ อิอิ

อ้าว เลยวัยรุ่นไปแล้วไม่ใช่หรอรัฐ
ตอนนี้ก็คงค้องตั้งหน้าตั้งตาเรียนจนหัวบานต่อไป “ทำวันนี้ให้ดีที่สุด” นั่นแหละ
แต่ยังไงก็ขอให้ได้ไปที่ชอบๆ เอ้ย! ได้เจอทางเลือกที่ต้องการละกันนะ
ค่อยๆค้นหามันต่อไป :brave:
ปล.ขอให้มีความสุขกับการเรียนนะ หลับได้ แต่อย่าให้น้ำลายยืด 55+

……ตอบรัฐ

อืม จริงๆแหละ รู้สึกว่าเรามีอะไรคล้ายกันหลายอย่าง บางทีก็มาก จนเค้ายังตกใจเลยอ่ะ

HBD นะ บลอกรัฐ :brave:

เอ้อ.. ลองเข้าไปโหลด text patho ดูนะ

http://medical-ebooks.blogspot.com/2006/12/robbins-cotran-pathologic-basis-of.html

ได้ผลยังไงบอกด้วยละกานนน

หวัดดีรัด

อ่านๆ บลอกรัดไป ดูเหมือนรัดเป็นคนสับสนในชีวิตน่าดูเนอะ

ขอให้สนุกในการเรียนนะจ๊ะ (สนุกมาก แล้วไมหลับในห้องอ่ะ ไม่เข้าใจ เหอเหอ แอบเห็น)

diary ถ้าเค้าเขียนแล้วจะเอามาบอกละกาน เขียนเพราะอยากเขียนนี่ล่ะ ไม่ได้อยากเป็นนักเขียนชื่อดังหรอก

ขอบคุณมากนะสำหรับหนังที่ให้ดู เป็นหนังที่ดีมากๆ เลย เค้าชอบแนวหมอๆ นี่ล่ะ ถ้ามีก็เอามาให้ยืมอีกนะ
จะให้วิจารณ์ไหมล่ะ เค้าก็วิจารณ์ด้านฉากอะไรเนี่ยไม่เก่งหรอกนะ แต่แอบสังเกตว่าห้องศาสตราจารย์เนี่ยมันชอบทำมืดๆอึมครึมๆ ให้ดูน่าเกรงขามดีเนอะ หนังเรื่องนี้ให้แง่คิดหลายอย่างเลย น่าตื่นเต้นทุกฉาก ต้องลุ้นตลอดเวลาจนวินาทีสุดท้าย ดูแล้วแบบ…สงสารคนไข้มากๆ เลย บอกตามตรง เค้าเพิ่งมาร้องไห้กับหนังก็เรื่องนี้ล่ะ (ฉากเดียวเอ๊ง)คนที่แสดงเป็นหมอฝึกหัดน่ารักดีนะรู้สึกจะเป็นนักร้องมั้ง

สุดท้ายนี้ อย่าลืมล่ะ…คนไข้รอคุณอยู่ หมอรัด (อย่าเป็นบ้าไปซะก่อนนะ 555)

ลืมบอกไป ปกติเวลาอาจารย์เอารูปผ่าตัดจริงมาฉายให้ดูในห้อง เค้าไม่เคยดูเลยนะ ทนไม่ได้อ่ะ หวาดเสียว แต่ว่าหนังเรื่องนี้เค้ดูตาไม่กระพริบเลย เค้าว่าหนังมันสอนเราได้ดีทำให้เราจำได้ ดีจังเลยเนอะ

ช่ายๆๆๆๆๆๆ:evil:…เราแอบเหนรัดหลับแหละ…อ้าปากหวอเลย

…หมดหล่อเลยคนเรา

ปล.คราวหน้าคราวหลัง โดฟมาก่อนก็ดีน่ะ จะได้ไม่มีใครถ่ายรูปแบรคเม

เอ้อ เค้าโหลดได้แล้วล่ะ rapidshare

แต่เปิดไฟล์ rar ไม่เหนได้เรย

แล้วรัฐล่ะ???

หือ อะไร ใครหลับ…:?: เค้าแค่หลับตาตั้งใจฟังอาจารย์พูดแค่นั้นเอง เปล่าหลับซะหน่อย อ่ะ จริงๆก็เลือกอยู่นะว่าจะหลับคาบไหน - -” แต่จริงๆ่ก็จะพยายามไม่หลับอ่ะแหละ

To บูติค

เห็นมะ ว่าแล้วว่าบูติคน่าจะชอบ 55+ ดีแล้วๆ (แต่เรื่องนี้เค้าเฉยๆจริงๆ ด้วยเหตุผลหลายๆประการ 55+ ไม่พูดถึงๆ หุๆ)

ช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของชีวิตเนี่ย ไม่ว่าใครก็ต้องเคยผ่านมาทั้งนั้นล่ะ
ไม่ช้าก็เร็ว ชีวิตคนเราก็ต้องเคยถามตัวเองดูซักครั้งเหมือนกัน ว่าทางที่เลือกเดินมาถึงตอนนี้เนี่ย มีนถูกต้องแล้วหรือ? ถ้าเรามุ่งไปทางอื่นที่ต่างไปโดยสิ้นเชิงแล้ว ชีวิตเราจะดีกว่านี้ได้มั๊ย?

แม้แต่ตัวเราเองก็คงให้คำตอบกับคำถามนี้ไม่ได้ แต่อย่างน้อยที่สุด ทางที่เราตัดสินใจเลือกเดินมาแล้วเนี่ย ก็ต้องยอมรับว่า มันเป็นเส้นทางที่ดีที่สุดของเราจริงๆ…อย่ามัวไปข้องใจกับทางที่ได้เลือกแล้ว และมุ่งไปให้สุดทางดีกว่านะ :happy:

…ถ้าผ่านช่วงคุยกับตัวเองมาแบบนี้แล้ว แสดงว่ารัฐก็เข้าสู่ phase ผู้ใหญ่เต็มๆแล้วนะ จริงๆก็ไม่วัยรุ่นแล้วนะเรา

อ่านแล้วก็สะท้อนใจตัวเองจิงๆ เลย
:leaf:
ถ้ามีคนมาถามยุ้ยว่า ทำไมถึงเลือกเภสัช
ยุ้ยก็คงตอบว่า “ก็ไม่รู้จาเรียนไรอ่ะ” เหมือนกัน
จนตอนนี้ยังไม่รู้เลย ว่าจิงๆ แล้วตัวเองอยากเรียนอะไร

…ปีแห่งวัยรุ่น…
ไม่ใช่เกินวัยไปแล้วหรอ พี่รัฐ
5555

To พี่ปัด

อะไรกันครับพี่ ผมยังวัยรุ่นอยู่คร้าบบบ ผมเพิ่งจะ 18 :razz::razz:

To น้องยุ้ย

ปี 1 มันว่างๆนะ ลองใช้เวลาทำอะไรหลายๆอย่างดู ทำอะไรที่ไม่คิดว่าจะทำ ถึงอาจจะไม่เจอว่าชอบอะไรกันแน่แต่ก็ให้อะไรเราเยอะแยะนะ (แต่ยุ้ยก็ทำอะไรตั้งเยอะแล้วหนิ ทั้งเป็นหลีดทั้งเล่นละครอะไรสารพัด จะมีอะไรทำแปลกๆมานี่พี่ก็ไม่แปลกใจแล้วล่ะ 55+ ดีแล้วล่ะๆ)

ปล.ยังคงเชียร์ให้อยู่หออยู่ มันเป็นประสบการณ์ที่สนุกมากสำหรับพี่ ตอนที่ไปอยู่หอน่ะ…
ปล2.เกินวัยอาร๊ายย เหมือนอย่างข้างบนแหละ พี่เพิ่งจะ18 เอ๊งงง ยังรุ่นอยู่

พี่รัฐ จบปี 2 แล๊ว!!!
แก่จัง 55+ ล้อเล่น….

เหมือนกับP’เลย ตอนปี1ปี2 ก็สับสนกับชีวิตไม่รู้จะทำอะไร ก็ได้แต่ประชดกับชีวิตโดยการไม่เข้าเรียนเหมือนกัน เพราะว่าไม่ชอบคณะตัวเอง (ความฝันของเด็กสาธิต “อยากเป็นหมอ”อันนี้เพื่อนพี่ก็ด้วยหลายคน แต่เขาไม่ประชดชีวิตแบบพี่) รัฐยังดีที่ ออกจะเก่ง เพราะว่าความที่พี่โตแต่ตัวความคิดเด็กๆทำให้พี่ได้มาแล้ว F4 มันก็โทษใครไม่ได้ก็ต้องโทษตัวเอง แต่ตอนนี้ก็เริ่มชีวิตใหม่ล่ะ อ้อ ลืมชมไป blogสวยดี สมกับที่เป็น rathjung:evil:

มีสิ คนที่เค้าอยากเป็นหมอจริงๆหนะ รวมเราเข้าไปด้วยอีก 1คน ถ้าเป็นชีวิตเราคงตรงข้ามในทุกเรื่องมั้ง
ไม่มีใครบังคับว่าต้องเรียนหมอ ทั้งๆที่ก็เรียนค่อนข้างดีมาตลอด จริงๆแล้วแม่ไม่อยากให้เรียนด้วยซ้ำ แต่เราก็เลือกที่จะเรียนเอง แล้วก็อยากเป็นหมอจริงๆ ไม่ใช่ใช้หมอเป็นเครื่องมือหากินหน่ะ ส่วนการโดดเรียนก็เคยโดดเหมือนกันแหละ เเต่เป็นช่วงที่ใกล้สอบจริงๆ ประมาณว่าอ่านไม่ทันเเล้วเดี๋ยวค่อยมาเก็บตอน finalแล้วกันเเต่ก็โดดไม่กี่คาบเองนะ ส่วนเรื่องการหนีเพื่อเเก้ปํญหา หนีสิ่งที่ตัวไม่ชอบ ไม่เห็นด้วยนะ ถ้าอย่างนั้นก็ต้องหนีตลอดชีวิตดิ จริงมะ เเล้วก็อีกเรื่อง จิตใต้สำนึกอ่ะ สิ่งที่มีอำนาจเหนือมันก็คือ เหตุผล หน้าที่แล้วก็ความรับผิดชอบ
แต่ที่เราพูดมามันก็เหมือนเป็นทฤษฎีอ่ะ ที่รู้ว่าจริงๆเเล้ว
ควรทำยังงัย แต่พอเจอกับตัวเองจริงๆก็ไม่รู้จะทำยังงัยเหมือนกันมั้ง ไม่รู้ดิ ไม่เคยเจอเรื่องเเบบที่รัฐเคยเจอ ก็ไม่ว่ากัน แต่ขึ้นปี3แล้ว โตเเล้ว หวังว่าคงจะไม่ทำอีก