Napho Diary
Writing by rathjungzz on Sunday, 28 of October , 2007 at 9:02 am
Location : ต.นาโพธิ์ กิ่ง อ.กุดรัง จ.มหาสารคาม
กลับมาจากการไปออกคอมเมดแล้วครับ (Community Medicine) เป็นแนวๆให้นักศึกษาสาย Health science ได้ไปออก Reality show ไปปฏิบัติภารกิจใช้ชีวิตอยู่กับชาวบ้านธรรมดา 11 วัน 10 คืนครับ กลับมาโดยปลอดภัยดีไม่ถูกเพื่อนโหวตออกกลางทาง
เขาจะแบ่งนักศึกษากระจายไปอยู่กับ Host ตามบ้านครับ บ้านละประมาณ 10 คน ในบ้านก็จะแบ่งหน้าที่เป็นฝ่ายต่างๆ หลายๆบ้านก็จะมาสังกัดเขต แต่ละบ้านก็จะมีหน้าที่ประจำเขต แล้ว 3 เขตก็จะมีกองอำนวยการกลางอยู่ 1 อัน
[สมาชิกบ้านผม ไม่มีรูปผมหรอกนะครับ เพราะผมเป็นคนถ่าย หุหุ]
ผมอยู่เขต 3 บ้าน 309 ผมทำหน้าที่เป็นหัวหน้าบ้าน (เสนอตัวเองเป็น - -” ไม่ใช่เขาเลือกมารับตำแหน่ง) บ้านผมทำหน้าที่เป็นพัสดุเขต ไปเจออะไรมาเลยมาเล่าให้ฟังครับ
———————————————————————————-
16 ต.ค. 50
-เช้าวันนี้ฉุกละหุกมากๆ หลายๆอย่างเป็นผลมาจากนิสัยของผมเองที่วันก่อนๆมันชิลเกินเหตุไปหน่อย เช้าวันนี้ป้ายประจำบ้านก็ยังไม่ได้ทำ อะไรๆก็เป็นมั่วๆ อันนู้นก็ยังไม่ได้ทำอันนี้ก็ยังไม่ได้ทำ - -” สมาชิกบ้านผมหลายๆคนเลยได้วิ่งวุ่นกันมันส์เลยก่อนรถออก (ทั้งๆที่บ้านอื่นเขาขนกระเป๋าไปขึ้นรถสบายใจ 55+)
-บ้านของ Host มีสมาชิก 7 คนครับ 1.คุณแม่เที่ยง 2.คุณยายเมตตา(พี่สาวแม่เที่ยง) 3.-4.คุณน้าจัน(ลูกแม่เที่ยง)และสามี 5.น้องใบเตยลูกคนแรกของน้าจัน 6.น้องอะไรนี่แหละลืมแล้วลูกคนที่สอง แล้วก็ 7.พี่หนึ่งลูกของยายเมตตา สมาชิกในบ้านดูตื่นเต้นกับการมาอยู่ด้วยของนักศึกษา รู้สึกดีครับ…
บ้านนี้มีคนป่วยสองคน (ที่หนักๆหน่อย) คนแรกคือพี่หนึ่ง เป็นโรคสติปัญญาบกพร่องครับ คนที่สองคือน้องของน้องใบเตยอ่ะครับ เป็นทารกอายุ 8 เดือน (คลอดตอนอายุในครรภ์ 6 เดือน) ป่วยเป็นโรคที่แปลกมาก เกิดมาผมเพิ่งเคยเห็นอะไรแบบนี้ น้าเขาบอกว่าหมอเองก็ไม่รู้ว่าเป็นโรคอะไร แต่อย่างนึงคือเป็นโรคทางระบบหายใจแน่ๆ เอาไว้โรงบาลก็ไม่ดีขึ้น เลยเอามาไว้บ้าน
อาการของน้องเขา คือน้องเขาร้องไห้ทุกครั้งหลังกินอาหารเข้าไป แต่ไม่มีเสียงร้องออกมาซักแอะ มันจะเหมือนเราดูวิดีโอเด็กกำลังร้องไห้อ่ะครับ (ปิดเสียงด้วย) พอเขาร้องไห้ไปซักพัก ก็กด pause แล้วก็ค้างอยู่อย่างนั้นแหละ (อ้าปากร้องไห้) อยู่ประมาณนาทีนึง (ค้างแบบไม่มีการขยับเลยนะครับราวๆนาทีนึง) แล้วก็เหมือนมีคนมากด play ร้องต่อไปจนหยุด หน้าตาน้องเขาดูทรมานมากๆ แววตานั้นมันเหมือนกับคนป่วยโรคร้ายแรงอะไรซักอย่างยังไงไม่รู้ “ทำไมต้องเป็นกู… กูเจ็บนะโว้ย…” ประมาณนั้นล่ะมั้ง
ก็เลยรู้สึกขึ้นมาว่า โรคแปลกๆนี่มันก็ไม่ได้อยู่ไกลตัวของเราเลยแฮะ มองดูญาติพี่น้องเราอะไรแบบนี้ก็มีโรคที่หมอบอกไม่ได้อยู่เยอะแยะเต็มไปหมด
-เพิ่งรู้ว่าแค่บอลนักเรียนบ้านนอกเตะกัน เขาพนันกันเป็นหมื่น
-อาหารฝีมือเพื่อนๆอร่อยกว่าที่คิด เห็นแล้วอยากทำอาหารเป็นมั่ง
[ที่นี่มีร้านอาหารร้านเดียว เป็นร้านก๋วยเตี๋ยวที่มีแต่เส้น ผัก ลูกชิ้น และผงชูรส - -” ไม่มีเนื้อ เป็นการบีบกลายๆให้นักศึกษาต้องทำอาหารกินเอง]
———————————————————————————-
17 ต.ค. 50
-วันนี้เหนื่อยมาก เดินทั้งวัน แต่ก็ดี ได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง
[ที่นี่วัวกับควายนิสัยต่างกันอย่างสิ้นเชิง วัวจะเป็นนิ่งๆ (ปกติมันก็นิ่งอยู่แล้วแหละ - -”) แต่ควายที่นี่จะแอคทีฟมากๆ สงสัยวิญญาณหมาเข้าสิง เป็นวิ่งไปวิ่งมา เวลาเห็นคนก็เป็นตื่นๆ แปลกดี]
-กลางคืนมานั่งย่างเนื้อกินเบียร์เล่นกับบักแทนเทคนิคการแพทย์ การดื่มแอลกอฮอล์เป็นสิ่งต้องห้ามในค่ายคอมเมดนี้ แต่พอดีบ้านผมอาจารย์ไม่มาคุม 555+
-เริ่มสงสัยว่าตัวเองเป็นหัวหน้าบ้านที่ชุ่ยเกินไปรึเปล่า หลังจากอะไรหลายๆอย่างมันแป้กๆเพราะความไม่ใส่ใจเท่าที่ควรของผม
———————————————————————————-
18 ต.ค. 50
[ภาพห้องเรียนของเด็กที่นี่ เป็นโรงเรียนประถมเล็กๆ ทั้งโรงเรียนมีอยู่ 3-4 อาคาร แต่ก็ดูอบอุ่นดี]
-วันนี้ได้ลองทอผ้าไหมเป็นครั้งแรกในชีวิต รู้สึกสงสารคนทอผ้าอยู่นะ แม่เที่ยงบอกว่าใช้เวลาทอประมาณ 1 อาทิตย์ แต่กว่าจะทอได้มันยากเอาการอยู่นะครับ มาลองทอดูจะรู้เลย เพื่อแลกกับเงิน 1,000 บาท แล้วก็ได้เรียนรู้วิธีดูผ้าไหมมานิดหน่อยว่าแบบไหนคือทำยากแบบไหนคือทำง่าย เผื่อโตไปได้ซื้อ
-ตอนบ่ายไปช่วยบ้านทำบัวลอยไข่หวานกิน อร่อยดี 55+ จริงๆไปอยู่โน่นพากันทำขนมไทยกินหลายอย่างมาก อร่อยทุกอย่างเลย (หรือเพราะทำเองก็ไม่รู้มันเลยอร่อย - -”)
———————————————————————————-
19 ต.ค. 50
-ตื่นตี 4.30 ไปร่วมออกกำลังกับโครงการที่ผมสังกัดอยู่ อันนี้ก็เป็นรองหัวหน้าซะงั้น - -” ได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้นเป็นครั้งแรกในรอบนานมาก ^ ^
-ตอนเช้าก็ออกไปทำแผนที่เดินดิน เป็นอารมณ์คล้ายๆแผนที่เจือกเรื่องชาวบ้าน คือมันก็คือแผนที่ตั้งโต๊ะธรรมดา แต่ว่ามันจะเพิ่มรายละเอียดเกี่ยวกับชุมชนเข้าไปมากขึ้น เช่น ศาลา A เป็นที่ชุมนุมของกลุ่มเล่นดอทเอ, ยาย B มีเส้นทางขายกล้วยแขกดังนี้, นาง ม. ไม่ถูกกับนาง ข. เพราะ ทะเลาะกันเรื่องรถ เอ๊ย! เพราะแย่งที่นากัน อะไรประมาณนี้อ่ะครับ มันเลยต้องถามชาวบ้านแทบทุกคนในเขตรับผิดชอบ - -”
รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเล่นเกม RPG อยู่เลย เข้ามาทำภารกิจบางอย่าง ถามคำถามเดิมซ้ำๆเพื่อเก็บข้อมูล ชาวบ้านหลายๆคนก็พูดอะไรซ้ำๆกัน ยังกะในเกม - -” จนสุดท้ายก็รวบรวมข้อมูลได้มากพอที่จะเอาไปทำงาน แต่ผมว่าชาวบ้านเขาดูจะสนุกกับการให้ข้อมูลนะครับ เขาเองคงรู้สึกว่ามันมีอะไรแปลกๆเข้ามาในหมู่บ้านดี
-อยากพูดภาษาอิสานเป็นจัง…
———————————————————————————-
20 ต.ค. 50
-เจอคนที่อยากเรียนอย่างอื่นแต่ดันต้องมาเรียนหมออีกแล้ว และน้องสาวของเขาก็อยากเป็นแม่ครัว แต่ตัวเขาเองกลับบอกให้น้องไปเรียนมนุษย์อิ๊ง ก็แอบคิดในใจว่าเรื่องแบบนี้คงหมดไปจากสังคมไทยซักวัน (แล้วถ้าอยากเป็นแม่ครัวนี่มันต้องเรียนคณะไหนเหรอ - -” Food science ก็เหมือนจะไม่ใช่เลย)
-ปอกมะพร้าวเป็นแล้ว มะพร้าวแบบเป็นลูกๆที่หล่นมาจากต้นเลยนะ ใช้กระต่ายขูดมะพร้าวเป็นแล้วเหมือนกัน
-เบื่อวิธีกำจัดขยะของชาวบ้านแถวนี้สุดๆ ผมว่าถ้าหมู่บ้านนี้จะมีโรคอะไรซักอย่างคงจะเป็นโรคปอดนี่แหละ แทบทุกบ้านใช้วิธีเผาขยะ อาจจะ 2-3 วันครั้ง แต่มันดันไม่พร้อมกัน สรุปไปๆมาๆมันเลยมีควันทุกเย็น เหม็นไปทั้งหมู่บ้าน - -” แต่ถ้าไม่ให้เขาเผาก็ไม่รู้จะให้เขาทำยังไง ในเมื่อรถขยะมันไม่มี บางคนดีหน่อยเอาไปเผาที่นา แต่ส่วนใหญ่ไม่ใช่…
-เหนื่อย เริ่มสงสัยว่ามันตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่ไปๆมาๆผมมีงานต้องรับผิดชอบถึง 3 อย่าง ตอนแรกก็เป็นแค่หัวหน้าบ้านธรรมดาๆหนิ แล้วมันกลายเป็นอย่างนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน แต่ก็ดีครับ เก็บ EXP ได้เยอะดี ซัวันคน level up
———————————————————————————-
21 ต.ค. 50
-นั่งปั่นแผนที่เดินดินถึงตี 4 คนอื่นอาจจะง่วง ผมก็ง่วงเหมือนกันแต่รู้สึกสนุกดีจัง ค้นพบว่าตัวเองเป็นคนชอบทำงานแบบที่มันเป็นชิ้นใหญ่ๆที่ต้องนั่งปั่นจนดึกๆแบบนี้แหละ เป็นมาหลายครั้งแล้ว อยู่ปั่นงานแล้วมีความสุข
[ทางเส้นหลักของหมู่บ้านเป็นคอนกรีตแต่ไม่มีทางระบายน้ำ]
-รู้สึกชอบการท่องเที่ยวแบบ Homestay แบบนี้จัง ถ้ามาอยู่แล้วปล่อยให้เรียนรู้อะไรไป มีงานให้ทำที่มันมีสาระกว่านี้หน่อย คงจะดีไม่น้อย อันนี้เหมือนเรามาเพื่อเรียนมากกว่า ชาวบ้านที่เขาให้ที่เราไม่ได้ประโยชน์โดยตรงนัก ผมว่าเที่ยวแบบนี้มันสนุกกว่าที่คนทั่วไปไปเที่ยวกันนะครับ ไปเที่ยวน้ำตกภูเขาอะไรนั่นน่ะ ไปดูๆแล้วก็กลับมันยังไงๆไม่รู้ แต่อันนี้มันเหมือนได้เรียนรู้ภูมิปัญญาชาวบ้านดี
-รู้สึกเซ็งความพูดไม่รู้เรื่องของตัวเอง อยากเป็นคนพูดรู้เรื่องกว่านี้จัง
———————————————————————————-
22 ต.ค. 50
-ไปรับท่านวิจิตร ศรีสอ้านมา เป็นรมต.กระทรวงศึกษาฯคนปัจจุบันอ่ะครับ ฟังประวัติ ฟังสิ่งที่ท่านพูดแล้วรู้สึกว่าเป็นคนมีวิสัยทัศน์มากๆเลยนะ ผมไม่รู้ว่ากระทรวงศึกษาฯยุคนี้มีผลงานยังไงบ้าง แต่ภาพรวมของรัฐบาลออกมาไม่ค่อยดีเลย คิดว่าคณะรัฐมนตรีทั้งชุดก็น่าจะเป็นแบบนี้ รวมคนเก่งไว้แต่ผลงานกลับออกมาแปลกๆ
-ขากลับไปแวะล่องแพมา สนุกดี เป็นแพแบบใช้ไม้ยาวๆค้ำไปเรื่อยๆ เหมือนหนังจีนกำลังภายในที่พระเอกมันชอบภายแล้วให้นางเอกนั่งน่ะ แต่เบื้องหลังของมันแล้ว …หนักมาก - -” กว่าจะจิ้มลงไปถึงพื้น กว่าจะค้ำไปได้ -*- นึกว่าจะไม่ได้กลับเข้าฝั่งแล้วซะอีก
———————————————————————————-
23 ต.ค. 50
-วันนี้ได้รับคำสั่งให้ตะโกนบอกเพื่อน ทำไม่สำเร็จ การใช้เสียงดังๆเป็นสิ่งที่ผมทำไม่เป็นเอาซะเลย
-กังวลกับการแสดงในวันรุ่งขึ้น การแสดงเป็นอะไรที่ผมไม่ถนัดเอาซะเลย… ครั้งนี้ยิ่งไม่มีบทให้ตูอีก - -” เล่นสดซะงั้น
-อะไรหลายๆอย่างทำให้รู้สึกอยากกลับบ้านซะแล้ว… ผมมักกลัวในสิ่งที่ไม่เคยทำอยู่เสมอ
———————————————————————————-
-การแสดงผ่านไปได้ด้วยดี เป็นการแสดงละครให้ความรู้เกี่ยวกับโรคเบาหวานที่มีสาระอยู่ประมาณ 1 นาที นอกนั้นจั๊กหยัง - -” ผมเล่นเป็นหมอไทยบ้าน หวีผมเรียบๆแต่งตัวเชยๆ 555+ เป็นเดาๆดี
-เริ่มแหม่งๆกับอนาคตในฐานะหมอของตัวเอง แค่วันนี้อยู่ฐานแปลผลค่า BMI กับ Blood pressure (มีฐานวัดกับฐานแปล ซุมบักคนวัดก็จั๊กวัดถูกรึป่าวหรอก - -”) แล้วบอกเขาว่าอ้วนไม่อ้วน ความดันสูงไม่สูง แล้วก็ให้คำแนะนำไปนิดหน่อย ออกกำลังกายนะครับอะไรงี้ ผมยังเบื่อเลย - -” ยิ่งมองไปเห็นป้าๆมาต่อคิวรอยิ่งเบื่อสุดๆ - -” เป็นอารมณ์ไม่ชอบความรู้สึกตอนที่ต้องเร่งๆพูดๆเพื่อให้คนต่อไปเข้ามา แล้วถ้าโตไปตูต้องแปลผลเป็น 10 อย่างต้องคิดสารพัด แล้วยังมีคนมารอตรวจอีกเยอะแยะมากมาย ตูจะรู้สึกยังไงเนี่ย - -” แต่ก็ต้องรอดูต่อไปแหละครับ มันยังมาไม่ถึง
-ตอนบ่ายไปดูเขาพรีเซนท์เครื่องมือ (ไอ้แผนที่เดินดินของผมเป็นหนึ่งในหกเครื่องมือสำหรับศึกษาชุมชน) ระหว่างที่ดูคิดอะไรได้ตั้งหลายอย่างมากๆ ทำไมไอ้นั่นไม่ใช้หลายสี ทำไมไม่ทำให้มันเป็นเส้นเล็กเส้นใหญ่ ทำไมไม่… แต่ก็ไม่ได้พูดไรออกไป (บอกแล้วว่าชอบอะไรรีเมคๆ 55+)
-ตอนเย็นอบต.เลี้ยงโต๊ะจีนนักศึกษาและอาจารย์ทั้งค่าย เป็นโต๊ะจีนอาหารอิสาน(อร่อยด้วย) แอบสงสัยว่าเป็นอบต.มันรวยขนาดนี้เลยเหรอฟะ หรือเพราะรวยขนาดนี้เลยเป็นอบต.ได้ เขาเป็นเจ้าของบริษัทชื่อ โรงงานแป้งมันตระกูลเล็กครับ เห็นว่ากำลังจะลงส.ส.สงสัยส่วนนึงก็เพื่อหาเสียงล่ะมั้ง
ตอนสปิริตหัวหน้าบ้านแรงกล้าเดินถือพวงมาลัยไปคล้องให้บีหน้าเวที(สมาชิกบ้านผมได้เป็นตวแทนเขตขึ้นไปร้องเพลงตอนงานเลี้ยง) แอบตื่นเต้นอยู่นะ 55+ แต่ก็สนุกดีๆ
เจอหน้าเพื่อนจากเขตอื่นแล้วรู้สึกแปลกๆ คล้ายๆจากกันนับปีได้ - -”
———————————————————————————-
25 ต.ค. 50
-วันนี้กินข้าวที่นามา นาสวยมากๆ เขียวมาเชียว ค้นพบว่าตัวเองแยกความแตกต่างของต้นอ้อยกับข้าวโพดไม่ได้ - -”
[”ต้นหญ้าเขียวๆพวกนี้เองเหรอ ที่เขาเรียกว่านา” ใครพูดนี่แหละ เวอร์ได้ใจจริงๆ 55+ เห็นว่าจำมาจากแพนเค้ก]
คนที่นี่ (น่าจะเป็นวัยรุ่น) เล่นประทัดกันหนักมาก และต้องเล่นในขบวนเวียนเทียนด้วยนะ เล่นข้างนอกเดี๋ยวไม่สนุก - -” ยังดีที่โยนออกไปนอกแถวไม่โยนเข้ามาในแถว แต่มันก็เป็นหลอนๆอยู่ดี
-พอใกล้จะกลับก็รู้สึกแปลกๆ หวิวๆชอบกล เวลาแต่ละวันผ่านไปเร็วมาก แต่กลับรู้สึกว่าจากบ้านมานานมากๆเหมือนกัน (ขัดแย้งในตัวเองเล็กๆ)
———————————————————————————-
26 ต.ค. 50
-ได้กลับเร็วกว่ากำหนด ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน แต่ก็ดีแล้ว 55+
-กลับมาแล้วนอนหลับยาวเลย เหนื่อยๆ
———————————————————————————-
นึกถึงคำพูดที่พี่เอ ผู้กำกับ Minute of love เคยพูดกับผมไว้ว่า…
“คำว่า นศ.เป็นเกราะป้องกันที่เจ๋งสุดๆแล้ว เพราะงั้นอยากทำอะไรก็ทำไปเลย ในช่วงที่เรายังมีมันคุ้มกันอยู่นี่แหละ อยากลองงาน อยากลองทำอะไรก็ทำไปเลย …ถ้ามันออกไปจากชื่อเราเมื่อไหร่ สังคมไม่เปิดโอกาสให้เราผิดพลาดนะ เราต้องทำได้สำเร็จเท่านั้น หรือถ้าเราพลาดมา บทลงโทษที่เราได้รับก็รุนแรงกว่าตอนเป็นนศ.มากมายนัก”
ค้นพบว่าตัวเองทำอะไรไม่เป็นเยอะมาก - -” (ผมหมายถึงพวกอะไรๆที่โตไปน่าจะได้ใช้อ่ะครับ) มีอะไรหลายอย่างจริงๆที่ต้องฝึก
จบครับ
———————————————————————————-
ปล.
-จะพยายามหารูปมาลงเพิ่มครับ
-ปกติผมเป็นคนขี้เหงามากๆเวลาอยู่ไกลบ้าน แต่ไปครั้งนี้กลับไม่เหงาอย่างที่คิดแฮะ แปลก - -”
-ระหว่างที่ไปออกคอมเมดมีข่าวแปลกๆเกี่ยวกับผมออกไปที่เขต 1 ซะงั้น - -” ฟังดูแล้วก็ไม่ซีเรียสเท่าไหร่เพราะมันเป็นฮาๆ คือมันไม่มีมูลเลยซักกะติ๊ดเดียว จริงๆนะ ไม่รู้ไปแบบนั้นได้ยังไง - -” จริงๆแล้ว…แค่บอกว่าสุธีเป็นคนเล่านี่ก็ฮาแล้วอ่ะ - -” (ฟังข่าวดูไม่รู้สึกว่า…ห๊า!! สุธีเนี่ยนะ!! กันเลยเหรอ - -”)
-ส่วนอีกเรื่องที่บอกว่าชอบไปนอนห้องเจ๊มิ่งนั้น เคยไปทำงานอยู่หลายครั้งอยู่ (วันก่อนออกคอมเมดก็ถูกเรียกไปนั่งตัดกระดาษ - -”) แต่ยังไม่เคยไปนอนนะ ใครอยากไปก็บอกละกันเดี๋ยวจะพาไปทิ้งไว้ 55+
-โดยรวมแล้ว การไปออกคอมเมดสำหรับผมเป็นสิ่งที่สนุกดีครับ ชอบๆ อยากให้ไปกันทั้งมอเลย 555+ (โดยเฉพาะมนุษย์ วิดยาการ เภสัชไรเงี้ย 55+ ส่วนวิดวะส่งมาแต่ผู้หญิงละกัน - -”)
Comments (23)
Category: My Life
- Add this post to
- Del.icio.us -
- Meneame -
- Digg
