Rath จริงๆ นะ ไม่ใช่คนอื่น

สู้ๆ นะ 3 ปีเอง อีกแป๊บเดียวเดี๋ยวก็ผ่านไป เราทำได้อยู่แล้ว:smile:

อดทนเวลาที่ฝนพรำ…
อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง

ที่รอบเอวก็มีห่วงยาง ไม่จมง่าย ๆ หรอก ;P

อยากเพิ่งท้อเน้อ
พูดงี้ ! รุ่นน้องจัยเสียโมดเล้ย

:]

เฮ้ย มันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ
…อย่าเพิ่งท้อดิ บางทีเค้าก็รู้สึกเหนื่อยนะ
…แต่ก็ขอแค่ให้เหตุการณ์บางอย่างที่ยากจะที่เผชิญ ขอให้มันผ่านพ้นไปเร็วๆแค่นั้นเอง
…จิงๆ มีเพื่อน depress กันตั้งหลายคน เพียงแค่รัดไม่รู้เฉยๆ
…ถ้ารัดรู้ว่ามีเพื่อนที่ depress มากกว่ารัดตั้งเยอะ เค้าว่ารัดจะต้องไม่คิดแบบนี้แน่ๆ
…บางคนถึงขั้นร้องไห้เลยก็มี โดนอาจารย์สับๆ ทำไมเราต้องทำอะไรที่มันไม่ใช่ตัวเราแบบนี้
…ถึงเค้าจะเรียน บลอกที่มันไม่หนักหนาอะไร แต่ก็แอบเหนื่อยใจ เหนื่อยกายเหมือนกาน
…โคตรจะไม่ชอบเลยกะการเขียนรายงานรู้สึกว่า จะให้เขียนอารายเยอะแยะ (แอบขี้เกียจ)
…แต่มันก็มีข้อดีในตัวของมันอยู่นะแหละ
…แล้วเป็นงัยไปอยู่หอนอกดีขึ้นมั้ยอ่า
…เค้าว่า บางทีรัดก็ต้องเปิดใจให้ทุกสิ่ง ทุกอย่าง มันเข้ามาในชีวิตนะ อย่ามัวแต่ปิด แล้วเก็บไว้กับตัวเอง
…ช่วงนี้ฝนตกหนักจิงๆ กางร่มก่อนออกจากหอด้วย ไม่ก็อาศัยทิฟฟี่แผงสีเขียวหนึ่งเม็ด 555
…ช่วงนี้ไม่ได้มีโอกาสทำตัวไร้สาระเลยอ่า ชีวิตแตกต่างจาก pre clinic โคตรๆ
…ยังงัยก็เปนกำลังใจหั้ยเด้อ อย่าเพิ่งเป็นอารายไปละ เด๋วเค้าขาดคนคิดถึง เอือกกกก
…อยู่คนละ บลอก แล้วไม่เจอหน้าเลยอ่ะ วันก่อนเจอแล้วดูโทรมจัง
…ยังงัยก็นอนหลับพักผ่อนให้เพียงพอ ทามอาหารครบ 5 หมู่ ออกกำลังกาย ทำจิตใจให้บริสุทธิ์
ไปละ สุดท้าย ก็เปิดไฟหั้ยกะชีวิต ไขกลอนที่เคยล๊อกเอาไว้ออกไปซะ เด๋วก็ดีเอง ฮริ้ววววๆๆๆ

ขอบใจนะหมั่นไส้ ฯ

มันไม่ได้มีแค่เรื่องเรียนอ่ะ อย่างที่บอกแหละ

แต่ก็ขอบใจจริงๆนะ ^ ^

ปล.วันนี้เค้าดีขึ้นแล้วล่ะ

เฮ้ย อีแบบนี้….ระวังนะ สายเค้า…ไปแล้วคนนึง

ไปแบบที่ไม่รู้จะได้กลับมามั้ยด้วย…

ก็มีสัญญานเตือนล่วงหน้าอยู่หลายครั้งอยู่นะ เพียงแต่พวกเค้าไม่ได้ใส่ใจเองแหละ

ปล.พรุ่งนี้ต้องไปเจาะเลือดตอนตีห้า แถมชนกับอยู่เวรซะได้

ช่วงนี้ฝนตกหนักเหมือนกัน เซ็ง แต่ไม่เครียด เฮ้อ…

…ทำไมครั้งนี้..อ่านแล้วรู้สึกว่า รัด depress จัง
…เรียนมาได้ครึ่งทางแล้วนะ จริงแล้วถ้าไม่ไหวก็อย่าสู้ต่อเลย พักก่อนก็ได้นะ อาจารย์หมอเก่งๆตั้งหลายคนไปปรึกษาดูได้โดยเฉพาะห้องเบอร์ 7 หรือไม่ก็ปรึกษาพี่สาวของรัฐดูสิ น่าจะดีขึ้นนะ
…กางร่มเดินบ้างนะ อย่าเดินตากฝนบ่อยๆ มือที่แบกโลกอยู่ก็วางๆไว้บ้างก็ได้ จะได้มีมือว่างไว้ถือร่มไง
…อย่างที่เคยบอก มีอะไรปรึกษาพี่ก็ได้นะ

โหยยยย

เด๋วก็มีแสงอาทิตย์หลังฝนตกแหละ

สู้ๆ

ช่วงเเรกก็ depress เหมือนกันแหละ โคตรๆๆๆๆเลย ก็เรียน med อ่ะนะรู้ๆกัน ประมาณว่าเรียนก็ยาก ไม่รู้เรื่อง เพื่อนก็ไม่มี ทำงัยดี ให้ยอมแพ้เหรอ ไม่มีทางอะ
มันไม่มีใครทำให้เรากดดันหรอก เเต่คงเป็นเราที่กดดันตัวเอง ไม่ชอบที่สุดก็ ความรู้สึกผิดอ่ะ ผิดที่ลืมพื้นฐานที่เรียนไปเเล้ว เรื่องง่ายๆก็จำไม่ได้ เเต่โชคดีที่เราเจอแต่คนดีๆอ่ะทั้งพี่ แล้วก็อาจารย์ พี่สอนเราเยอะมากๆๆๆๆ แต่บางทีก็แอบรับไม่ไหวอ่ะ อาจารย์ก็ดีมากเลย comment รายงานให้ละเอียดมาก และอ.ก็บอกว่า “ถ้าเธอเข้าใจ รู้เรื่องเเล้ว เค้าคงไม่ต้องให้มีคนมานั่งสอนเธออย่างนี้หรอก ” มันเป็นจุดเปลี่ยนของเราเลยแหละ ตอนนี้ก็เริ่มดีขึ้นแล้ว แต่ก็ต้องปรับต้วอีกรอบเพราะกำลังจะเปลี่ยน ward แล้ว
ก้อจะบอกว่าเวลามีปัญหาอะไรก็อย่าเก็บไว้คนเดียวสิ บางคนมีเพื่อนมากมาย เเต่ตอนมีปัญหาจริงๆกลับคุยกับใครไม่ได้เลย ลองหาคนที่เชื่อใจมากที่สุดแล้วก็ระบายมันออกมาเลย รับรองมันช่วยเราได้มากแน่ๆ สู้เค้านะเพื่อน อย่ายอมแพ้อะไรง่ายๆสิ
ปล.สิ่งที่ทุกคนแบกไว้หนักสุด คงหนีไม่พ้น ความรับผิดชอบ เราคงปล่อยมันไม่ได้หรอกนะ สู้สู้

ก็นะ เป็นวัยรุ่นมันเหนื่อย

สู้ละกันสัส เดี๋ยวฝนก็หยุด

เอ่า ซะงั้นไป สู้ๆนะพี่รัฐ สู้แล้วผิดหวังก็ดีกว่าอยู่เฉยๆเด๋ แต่บางทีส้มก็ชอบอยู่เฉยๆมากกว่า(แล้วจะบอกเพื่อออ. . .)

p.s. เกรดส้มตกหนักกว่าฝนอีก

อย่างน้อยก็มีที่ระบาย
อย่างน้อยก็ได้พูด
การไม่พูดก่อให้เกิดปัญหา
ได้พูดแล้ว….ดีขึ้นหรือยัง

ฝนตกช่วงนี้ค่อยยังชั่ว เกษตรกรได้มีน้ำเก็บกักไว้ทำการเกษตรหาเลี้ยงชีพ
นึกถึงตัวเองมีแต่จะหดหู่…นึกถึงคนอื่นบ้างจะได้มีแรงฮึด..ฮึดเพื่อคนอื่นไง

เมื่อวานเจอพี่สาวรัฐอยู่ตึกคอมด้วย

เรียนชั้นคลีนิกก็สนุกดีออก แต่เรื่องสอบนี่สิ….

สู้ๆ

สู้ๆ พี่รัด สู้ๆ

โปรดฟังอีกครั้ง ..

สู้ๆ พี่รัด สู้ๆ

อ้าว ไม่ได้มาเยี่ยมนาน กลายเป็น depressive disorder ซะแล้ว

รัฐเอ๊ยย ไม่มีใครขึ้น clinic แล้วไม่เครียดหรอก
มันก็เซ็ง ก็ depress ทั้งนั้น แล้วแต่ละคนก็มีปัญหานอกเหนือจากการเรียนด้วยกันทั้งนั้น

การจัดการกับอารมณ์แล้วก็เม็ดฝนก็เป็นหนึ่งในรสชาติของการเรียน clinic
พี่แนะนำว่เวลามันมีอะไรมายุ่งมาวุ่นวายกับชีวิตเรามากๆ เนี่ย ให้เปรียบว่าเราเป็นขวดโหล แล้วไอ้ปัญหานานามันก็เป็นลูกอมในขวด

คราวนี้ในเมื่อปัญหามันมีเยอะมีหลายประเภท ลูกอมมันก็มีหลายรสหลายสี

1. เทลูกอมออกมาให้หมด
2. แยกสีของลูกอม สีไหนเรื่องเรียน สีไหนปัญหา1 สีไหนปัญหา2 สีไหนปัญหา3
3. จัด priority ของปัญหาว่าอันไหนต้องการ emergency management มากที่สุด ไล่ไปเรื่อยๆ
4. set goal สำหรับการแก้ปัญหา วางแผน สมมุติอ่านหนังสือไม่ทัน ก็ต้องวางแผนการอ่านใหม่ topic ไหนชอบออก ข้อสอบเก่าเป็นอย่างไร
5. ถ้าปัญหาใดไม่สามารถแก้ไขได้ที่ตัวเรา หรือเป็นปัญหาของคนอื่น หรือมีเหตุผลอะไรที่ทำให้ยังไม่สามารถแก้ไขได้ในตอนนี้ ให้โยนลูกกวาดสีนั้นทุกลูกใส่ลิ้นชัก แล้วไม่ต้องไปคิดถึงมันอีกจนกว่าปัญหาอื่นๆ ที่สำคัญกว่าจะถูกแก้ไขลงเรียบร้อย
6. ถ้าเป็นปัญหาเกี่ยวกับอาจารย์ที่ปรึกษา ให้แก้ไขในส่วนของตัวเองให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ …. ไม้แก่ดัดยาก
7. เขียนแผนการทั้งหมดแปะข้างฝาไว้ แล้วก็ทำตามนั้นอย่างเคร่งครัด

*** ปล. ในเวลาแบบนี้ที่คำว่า เพื่อน มีความหมายต่อการดำรงชีวิต
ใช้ตัวช่วยวิเศษที่เรียกว่า ‘ เ พื่ อ น ‘ หรือยัง ?

ปล. 2
ฝนไม่สามารถตกไปได้ตลอดกาล.. มันต้องมีวันหยุดตก
นั่นเป็น fact !!!

หัดว่ายน้ำ จะได้ไม่จมน้ำนะ
หรือไม่ก็หาห่วงยางซะ
เหอๆๆๆ

สู้ตายยยยย
ทุกปัญหามีทางออกนะรัด
ท้อได้แต่กลับมาสู้เด้อ

ได้เข้ามาอ่านนานแร่ะ
แต่ขณะนี้พี่รัฐคงรู้ว่าพู่มีปัญหาอะไร
นเรื่องของพี่รัฐแร้วพู่เงก้อรู้สึกเหมือนกับว่าพู่ก้อกำลังจะ”จมน้ำ”
พู่เปงลิงที่ไม่ยอมปล่อยถั่วที่ตัวเองกำเอาไว้ ไร้ว่าถ้าปล่อยมันออกซะก้อจะเอามือออกมาจากลูกมะพร้าวได้ พู่ก้อเลยกำมันไว้ซะแน่น เพราะเพียงแค่พู่ไม่อยากจะเสียมันไป พู่ทำใจไม่ได้ที่จะเสียของรักไป จนในที่สุดทางออกที่ดีที่สุดเท่าที่พู่คิดออกตอนนี้ ก้อคือการดรอปเรียน ซัมเมอร์ทั้งสองตัวของพุ่ซะ เพราะพู่อ่านหนังสือไม่ได้ เรยไม่อยากตก เพราะถ้าตกก้อจะอดได้เกียรตินิยมอย่างที่ตั้งใจไว้ แร้วทุกสิ่งที่ทำมามันก้อจะเสียเปล่า หลายคนที่อ่านคอมเม้นพู่อาจะตำหนิว่ามันไม่เหงจะเปงทางออกที่ดีที่สุดตรงไหนเรย เสียดานเงิน เสียดายเวลาที่ลงเรียนไป กะแค่ผู้ชายคนเดียวทำไม่ให้เค้ามาทำร้ายเราได้ขนาดนี้ แต่ตอนี้พู่อยากจะบอกว่ามันเปงทางออกที่ดีที่สุดสำหรับพู่แร้ว พู่เหมือนอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมที่มืดมน มองไปทางไหนก้อเจอแต่วามมืด กลางคืนก้อฝันในสิ่งที่เราอยากให้มันเปง พอตื่นมาก้อต้อเสียใจที่รู้ว่าควมจริงมันตรงข้ามกับความฝัน พู่เจ็บเหลือเกิน น้ำตาไหลอยู่ตลอดทั้งๆที่ไม่ได้อยากจะให้มันไหลเรย พู่ยังยอมรับความจริงไม่ได้ ยังไม่อากที่จะเสียสิ่งที่รักที่สุดไป ทั้งๆที่อีกใจก้อรู้ทั้งรู้ว่าถึงขากเค้าไปมันก้อไม่ตาย

ได้เข้ามาอ่านนานแร่ะ
แต่ขณะนี้พี่รัฐคงรู้ว่าพู่มีปัญหาอะไร
พอได้อ่านเรื่องของพี่รัฐแร้วพู่เองก้อรู้สึกเหมือนกับว่าพู่ก้อกำลังจะ”จมน้ำ”
พู่เปงลิงที่ไม่ยอมปล่อยถั่วที่ตัวเองกำเอาไว้ ทั้งๆที่รู้ว่าถ้าปล่อยมันออกซะก้อจะเอามือออกมาจากลูกมะพร้าวได้ พู่ก้อเลยกำมันไว้ซะแน่น เพราะเพียงแค่พู่ไม่อยากจะเสียมันไป พู่ทำใจไม่ได้ที่จะเสียของรักไป จนในที่สุดทางออกที่ดีที่สุดเท่าที่พู่คิดออกตอนนี้ ก้อคือการดรอปเรียน ซัมเมอร์ทั้งสองตัวของพุ่ซะ เพราะพู่อ่านหนังสือไม่ได้ เรยไม่อยากตก เพราะถ้าตกก้อจะอดได้เกียรตินิยมอย่างที่ตั้งใจไว้ แร้วทุกสิ่งที่ทำมามันก้อจะเสียเปล่า หลายคนที่อ่านคอมเม้นพู่อาจจะตำหนิว่ามันไม่เหงจะเปงทางออกที่ดีที่สุดตรงไหนเรย เสียดายเงิน เสียดายเวลาที่ลงเรียนไป กะแค่ผู้ชายคนเดียวทำไม่ให้เค้ามาทำร้ายเราได้ขนาดนี้ แต่ตอนนี้พู่อยากจะบอกว่ามันเปงทางออกที่ดีที่สุดสำหรับพู่แร้ว พู่เหมือนอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมที่มืดมน มองไปทางไหนก้อเจอแต่ความมืด กลางคืนก้อฝันในสิ่งที่เราอยากให้มันเปง พอตื่นมาก้อต้องเสียใจที่รู้ว่าความจริงมันตรงข้ามกับความฝัน พู่เจ็บเหลือเกิน น้ำตาไหลอยู่ตลอดทั้งๆที่ไม่ได้อยากจะให้มันไหลเรย พู่ยังยอมรับความจริงไม่ได้ ยังไม่อยากที่จะเสียสิ่งที่รักที่สุดไป ทั้งๆที่อีกใจก้อรู้ทั้งรู้ว่าถึงขาดเค้าไปมันก้อไม่ตาย

:roll::cry::eek:

อย่าเพิ่งท้อซิคะ มีอีกตั้งหลายคนเป็นกำลังใจให้
อย่างน้อยมะเฟืองอีกคน
เราเรียนแพทย์ไม่ใช่เพื่อเกรด แต่เพื่อรักษาคนไข้ สู้ๆนะคะ

still didn’t recover?

ร้างแระ - -