Rath จริงๆ นะ ไม่ใช่คนอื่น

Nobody Knows

Writing by rathjungzz on Sunday, 18 of March , 2007 at 8:49 pm

จริงๆ ในครั้งที่แล้วผมบอกไปว่า “เดี๋ยวมาเขียนรายละเอียดอีกที” ในหลายเรื่องมาก แต่ทั้งหมดนั้นขอเลื่อนไปก่อนแล้วกันนะครับ เพราะเมื่อวานผมเพิ่งมีโอกาสได้ดูหนังที่เพื่อนคนนึงไรท์ให้ผมเมื่อ 2 ปีก่อน แต่ไม่มีโอกาสได้ดูซักที หนังเรื่องนี้ ผมได้ยินคนเขาพูดกันมานานแล้วว่ามันโคตรดี เพิ่งมีโอกาสได้พิสูจน์ก็เมื่อวาน

นั่นคือ Nobody Knows (หรือชื่อไทยว่า อากิระ หัวใจโลกไม่รู้หรืออะไรซักอย่างนี่แหละครับ - -”)

เรื่องนี้ ดำเนินเรื่องเรียบๆเรื่อยๆเนือยๆ ตอนดูไปผมก็จะหลับแหล่มิหลับแหล่ แต่พอเดินเรื่องไปกลางๆเรื่องความง่วงผมหายไปหมดสิ้นเลยครับ !!! (ไม่ใช่เพราะหนังมันตื่นเต้นนะครับ พอดีว่าหิวข้าว… ก็เลยหมดอารมณ์ง่วงแล้ว - -”) เป็นหนังที่ดูเรื่อยๆไปจนจบเรื่องเลยครับ (แต่ในระหว่างดูไปถึงฉากบางฉากมันก็ให้อารมณ์ร่วมไปบ้างเหมือนกัน)

พอหนังมันจบลง ความคิดผมก็คือ เฮ้ยย จบอย่างงี้เนี่ยนะ !!!

แต่ช้าก่อน ถ้าหนังมันไม่ดีผมจะมาพูดถึงทำไมครับ เอาเวลาไปดูขำกลิ้งลิงกับหมาดีกว่า

สิ่งที่แปลกก็คือ ผ่านไป 1 วันแล้ว…ในใจของผมก็ยังคงคิดวนเวียนถึงเหตุการณ์ในหนังอยู่ครับ (ไปคิดยากแทนเขาทำไมก็ไม่รู้ - -”) ถ้ามันไม่จบแบบนี้ ผมอาจจะไม่มานั่งคิดถึงแบบนี้ก็ได้ครับ คิดถึงเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นในหนังขึ้นมาทีละนิดๆ ยิ่งคิดยิ่งรู้สึก”ประทับใจ”ขึ้นมาซะงั้นน่ะครับ

อากิระ เป็นเรื่องของครอบครัวครอบครัวหนึ่ง ซึ่งแม่มีลูก 4 คน (จากคนละพ่อ) ตัวแม่เองก็ยังดีที่ยังเลี้ยงลูกทุกคน แต่ก็ยังแสวงหารักใหม่อยู่ตลอดเวลา เหตุการณ์ในเรื่อง เกิดขึ้นเมื่อทั้ง 4 ย้ายมาอยู่ที่อยู่ใหม่ ซึ่งเหมือนว่าเขาจะห้ามเลี้ยงเด็กรึยังไงนี่แหละ (ผมก็เพิ่งรู้ว่ามีงี้ด้วย) ทำให้น้องๆทั้ง 3 ของอากิระ หมดสิทธิ์แสดงตนว่ามีอยู่ โดยการห้ามออกจากห้อง แม้เพียงการไปยืนตรงระเบียงเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์เสียบ้าง (กลัวคนอื่นจะมาเห็นแล้วจะโดนไล่ออก) จะมีเพียงอากิระเท่านั้นที่มีสิทธิ์ออกไปหาซื้อของมาให้น้องๆ (เด็กทั้ง 4 คน ไม่ได้เรียนหนังสือครับ หมายความว่า ทั้ง 4 จะมีแค่กันและกันกับแม่เท่านั้นเป็นเพื่อน)

แล้วอยู่มาวันหนึ่ง จู่ๆแม่ก็หายตัวไปโดยทิ้งน้องๆ 3 คนไว้ให้อากิระดูแล ด้วยเงินเพียงน้อยนิด (เธอจากไปอยู่กับผู้ชายคนใหม่) โดยไม่ยอมกลับมาดูแลลูกของตนเอง (เธอมีแนวคิดว่าตัวเธอเองก็สมควรจะมีความรัก และมีครอบครัวที่อบอุ่นเช่นกัน -ผู้กำกับอยากให้คนดูสงสารแม่ ผมก็สงสารให้อยู่ แต่คิดว่าเธอทำไม่ถูกครับ) ทีนี้ความซวยก็มาเยือน
อากิระ พี่ชายคนโต ต้องใช้เงินอันจำกัดในการดูแลน้องๆทั้งสามคน ระหว่างที่เรื่องดำเนินไป จะได้เห็นความเปลี่ยนแปลงทีละนิดๆของเด็กๆเหล่านี้ แล้วจะเกิดความรู้สึกว่า “เฮ้ย เอางั้นเลยเหรอ”

เห็นแล้วแบบ…สังคมมันช่างโหดร้ายจริงๆ (มันไม่ใช่ความโหดร้ายแบบโอเวอร์เหมือนในละครน้ำเน่าที่ไม่มีจริงในสังคม) แต่ผมว่าเหตุการณ์ในเรื่อง มันเป็นไปได้จริงๆครับ และถ้าเกิดดันมีครอบครัวแบบนี้ขึ้นมาจริงๆ ผมว่าในชีวิตจริงก็คงเกิดเหตุการณ์คล้ายๆอย่างนี้แหละครับ

ลองคิดดูว่า เด็ก ป.6 กับน้องๆอีก 3 คน ใช้ชีวิตอยู่ยังไงเมื่อไม่มีเงิน จะไปพึ่งสถานสงเคราะห์ก็ไม่ได้เพราะเขาจะแยกทั้ง 4 คนออกจากกันและส่งไปที่อื่น(จะมีบ้านไหนรับเลี้ยงเด็กพร้อมกัน 4 คนมั้ยล่ะครับ) ทั้ง 4 คนยอมเลือก”ความลำบาก”เพื่อที่จะได้อยู่ด้วยกัน น่าประทับใจมากครับ T_T

“ความลำบาก” มันเริ่มเห็นภาพชัดเจนตอนที่เงินหมดสิครับ โดนตัดน้ำ ตัดไฟ ไม่มีเงินกินข้าว เอาล่ะสิ ทีนี้จะอยู่ยังไง แต่ทั้ง 4 ก็ยังอยู่มาได้ ตามกำลังที่ตนมี เห็นแล้วประทับใจอีกรอบ T_T

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่บทพูดมีไม่มากครับ แต่กลับใช้ภาพอธิบายแทนถ้อยคำหลายๆคำได้เหนือมากๆ แล้วดูแล้วก็เข้าใจได้ไม่ยาก เพราะงั้นผมเองก็จะไม่พูดอะไรมากครับ เดี๋ยวจะเป็นการสปอยล์ เอาเป็นว่ามาแนะนำให้ไปหามาดูกันครับ

สิ่งที่ประทับใจ (SPOIL ครับ ใครยังไม่ดูไม่แนะนำให้อ่าน)

-อันดับหนึ่งต้องฉากนี้เลยครับ ฉากเดินทางไปสนามบินในตอนท้ายเรื่องและตอนกลับในสภาพแบบนั้น เห็นแล้วมันแบบ… เฮ้อ เศร้า….
-ฉากที่น้องๆของอากิระ ได้ออกมาสู่โลกภายนอกเป็นครั้งแรก
-ประทับใจ การร่วมมือร่วมใจกับรับมือกับปัญหาของสี่พี่น้อง
-ฉากที่อากิระได้ทำในสิ่งที่ตนเองฝัน แม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ
-น้องคนเล็ก (ยูกิ) เป็นเด็กที่น่ารักมากๆครับ เธอเป็นเด็กดีจริงๆ T_T

-น้องคนที่ 2 (เคียวโกะ) กับหนูซากิเด็กเพื่อนไม่คบ อันนี้ประทับใจเป็นการส่วนตัว เพราะเธอน่ารัก 555+ และเพราะนิสัยของเธอด้วยแหละครับ

จบครับ !!!

ปล.
-เมื่อวานผมนั่งดูหนัง 2 เรื่อง ตอนดูผมสนุกกับ Troy มากกว่า แต่ผมกลับรู้สึกว่า อากิระ “ดีกว่า”(ถึงมันจะคนละประเภทกันก็เถอะ)
-ผมเชื่อเสมอครับ ว่า”หนังดี”ไม่จำเป็นต้องดูแล้วสนุก และเรื่องนี้ก็เป็นหนังที่ดูไม่สนุก แต่มันดีจริงๆครับ
-คนที่แสดงเป็นอากิระ ได้รับรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมจากเทศกาลหนังเมืองคานส์
-รายละเอียดต่างๆ
-แต่ผมไม่เก็ทนิดนึง ตรงอากิระทำไมมันชอบมองเครื่องบินอ่ะครับ ใครเก็ทอธิบายให้ผมหน่อย 55+
-ชีวิตผมไม่เคยร้องไห้กับหนังรัก(และไม่ค่อยจะอินซะด้วยสิ - -”) แต่ผมมักจะมีอารมณ์ร่วมไปกับหนังที่เป็นความรักของคนในครอบครัว (พ่อแม่พี่น้อง) หรือไม่ก็ความรักระหว่างเพื่อนค่อนข้างมาก เรื่องนี้ก็ไม่ได้ร้องหรอก แต่ดูไปแล้วหนังจบคนไม่จบ (งี้แหละ Family man 55+)
-ใครมีหนังดีๆ แนะนำกันบ้างนะคร้าบ !!

Technorati : Nobody Knows

Comments (12)

Category: My Entertainment, My Life

• Add this post to
• Del.icio.us -
• Meneame -
• Digg