Rath จริงๆ นะ ไม่ใช่คนอื่น

MD Calendar 2007

Writing by rathjungzz on Saturday, 13 of January , 2007 at 9:20 pm

ปฏิทินคณะแพทย์ได้แล้วนะครับ ตัวผมเองรับผิดชอบดูแลเรื่องช่วยดูมุมกล้อง เลือกว่าเอารูปไหนมาลงดี แล้วก็แต่งภาพ+ทำอาร์ทเวิร์คทั้งหมด แล้วก็ติดต่อทางโรงพิมพ์ รวมถึงไปรับงานและไปซื้อถุงมาแพค

ก่อนอื่นสำหรับงานนี้ ผมขอชื่นชมพี่ๆจากใจจริงครับ ผมนับถือจริงๆที่สามารถติดต่อนักศึกษาแพทย์ร่วม 30 คนให้มาถ่ายภาพได้ ซึ่งในจำนวนนั้นมีพี่ Extern ด้วยจำนวนไม่น้อย เป็นผมคงทำไม่ได้แน่ๆครับ เก่งครับ ทั้งๆที่ตัวพี่เองก็คงเรียนหนักไม่น้อยและหาเวลาว่างให้ชีวิตยากพอตัวอยู่แล้ว

ขอขอบคุณทีมงานทุกคนที่ช่วยให้งานนี้สำเร็จออกมาด้วยดี…

และต้องขอโทษ (จากใจจริง) สำหรับนางแบบนายแบบหลายๆคนที่รูปออกมาไม่ดีเหมือนตัวจริง ผมเลือกภาพโดยตัดสินจาก “ภาพรวม” มันมากกว่า ถ้าภาพรวมมันสื่อความหมายที่ต้องการได้ แม้ว่าหน้าตาจะแปลกๆไปจากตัวจริงผมก็จำใจครับ
-น้องปี 1 พี่ขอโทษจริงๆ ที่ต้องเอารูปนั้น มันเป็นรูปที่องค์ประกอบดีที่สุดและสื่อความเป็น Freshy ได้ดีที่สุดแล้ว แม้ว่าหน้าตาน้องหลายๆคนจะน่ากลัวไปนิด - -“
-เมเม่ ก็เหตุผลเดียวกัน คือมันดูน่ารักดีที่ทำหน้าหยอกล้อกันกับบักต้น
-พี่เพื่อน พี่ออม พี่ตั้ม ง่า…ขอโทษครับที่เอารูปเหมือนจะหลับตามาลง ตอนอยู่ในคอมมันไม่หลับนี่นา T_T
-รูปพี่แทค พี่ดรีม พี่บิว เอ่อ รูปชัดๆมันไม่มีจริงๆอ่ะครับ T_T
-พี่ผู้ชายเดือนพฤศจิกา ครับ ขอโทษคร๊าบที่แขนขาด T_T
-และขอโทษนางแบบนายแบบคนอื่นๆด้วยนะครับที่รูปอาจจะออกมาไม่ดีนัก

ต่อไปเป็นสรุปงานฝ่ายผลิตทั้งหมดละกันนะครับ…

สรุปงานปฏิทินในฐานะฝ่ายผลิต
-สิ่งที่ต้องทำก็คือ ถ่ายภาพ แต่งภาพ และติดต่อโรงพิมพ์ครับ

ปัญหาที่เกิด
-กว่าจะถ่ายได้แต่ละรูปนานมาก
-ภาพถ่ายออกมาไม่ค่อยดี
-เริ่มงานช้าเกินไป ทำให้ได้ปฏิทินหลังปีใหม่
-พิมพ์ออกมาสีเพี้ยน

ชี้แจงสาเหตุและทางออก

-ก่อนการนัดนางแบบนายแบบจริงน่าจะมีการไปลองถ่ายภาพดูก่อนว่ามุมไหนดี มุมไหนสวย ครั้งนี้ ผมเองก็ไปดูที่ถ่ายแต่ละที่ไว้ก่อนเหมือนกันแล้วก็คิดๆไว้บ้างแล้วว่าจะถ่ายแบบไหน แต่แค่นั้นมันไม่พอครับ…พอถึงเวลาจริง มุมที่คิดไว้มันดันไม่เวิร์คบ้างล่ะ เวิร์คอยู่แต่ฉากหลังดันรกอะไรงี้อีก สารพัดปัญหาครับ ทำให้กว่าจะได้ภาพที่พอใจใช้เวลานานมาก เหนื่อยทั้งคนถ่ายทั้งนายแบบนางแบบ (รูปถ่ายแอคนึงยิงไปร่วมร้อยรูป)

-ต่อจากข้อที่แล้ว สาเหตุอีกอย่างที่มันช้าไม่รู้จะถ่ายท่าไหนดี คือเราขาดสไตลิสต์ครับ ไม่มีคนมาคอยคิดว่าจะแอคท่ายังไงดี ทำหน้าทำตากวนตีนขนาดไหน ทั้งหมดไปกองกับตากล้องและทีมงานจำนวนหนึ่ง นั่นแหละครับ มันเลยช้าไปหมด

-เราขาดทีมงานที่เป็นฝ่ายหาข้อมูล คือว่าปฏิทินมันควรจะมีรายละเอียดเล็กๆน้อยๆที่มันแสดงถึงความ”บรรจง”ของคนทำน่ะครับ ซึ่งเรื่องนี้ผมว่าเราน่าจะใส่อะไรลงไปได้ อย่างเช่นที่เสนอพี่รามไปเช่น วันสำคัญทางการแพทย์ เกร็ดความรู้เล็กๆน้อยๆ อะไรแบบเนี้ย ที่เป็นอยู่ตอนนี้คือใส่ข้อความบรรยายรูป ซึ่งภาระทั้งหมดเลยต้องไปตกกับพี่ราม (ซึ่งงานก็เยอะพออยู่แล้ว) เพราะไม่มีคนรับหน้าที่นี้ไป สรุปว่าปัญหาอีกอย่างคือทีมงานน้อยครับ

-เรื่องภาพถ่ายออกมาไม่ดี คงได้แต่ทำใจครับ เพราะในคณะแพทย์ก็หาได้เท่านี้แหละดีที่สุดแล้ว ให้ผมไปถ่ายเองก็คงออกมาแย่กว่านี้เยอะ ปัญหานี้ตอนแรกผมว่าจะให้ช่างมืออาชีพของชมรมมาถ่ายให้แต่ว่าพี่แกก็ดันไม่ว่างและทางสโมก็อยากให้เป็นฝีมือของนักศึกษาแพทย์ “ล้วนๆ” ครับ มันก็เลยต้องมาพึ่งฝีมือการรีทัช (อันไม่ค่อยจะมี) ของผม มันเลยออกมาได้เท่านี้แหละครับ ความผิดทั้งคนถ่ายทั้งคนรีทัช

-เราเริ่มงานกันช้าเพราะมันติดสอบครับ เป็นปัญหาที่ไม่คิดว่ามันจะเกิดจริงๆ ตอนพี่ปีสูงที่เป็นเฮดงานว่างพอดีกับตอนรุ่นน้องที่เป็นทีมงานสอบกัน มันเลยได้มาเริ่มเอาตอนสอบเสร็จซึ่งเหลือเวลาไม่นานก่อนจะปีใหม่ กว่าอะไรๆมันจะเรียบร้อยก็เพิ่งมาเสร็จเอาป่านนี้แหละครับ เพราะฉะนั้น จุดที่เผมคิดว่าเป็นโอกาสเดียวในเทอมสองแล้วที่จะทำงานได้ ก็คือตอนเปิดเทอมมาใหม่ๆครับ เพราะตอนที่ปีสองกับปีหนึ่งสอบเสร็จมันใกล้เกินไป…

-พิมพ์จริงแล้วสีเพี้ยน ปัญหาคลาสสิคของชีวิตผม ครั้งนี้มีเม็ดสีขาวโผล่มาจากไหนไม่รู้เกือบทุกภาพ พูดกันตรงๆก็คือจอผมคาลิเบรตมาไม่ดีน่ะแหละครับ แต่มันก็ทำได้แค่นี้แหละด้วยความรู้ที่ผมมีอันน้อยนิด ฉะนั้นทางออกก็คงต้องเป็นตอน Proof แต่ว่า ครั้งนี้ผมไม่ได้ Proof สีครับ เพราะเขาพิมพ์ขาว-ดำมาให้ ก็คิดว่าคงได้อยู่มั้งไม่ได้เอะใจอะไร และงานมันก็เร่งมากๆเพราะมันเลยปีใหม่มาแล้ว สรุปคือผม “ประมาท”เกินไปครับ เป็นความผิดพลาดที่น่าเจ็บใจยิ่งนัก สำหรับงานที่ส่วนใหญ่เป็นรูปแท้ๆ แต่ดันไม่ดูว่ารูปออกมาถูกรึเปล่า คิดแล้วก็…เจ็บใจครับ จำไว้เป็นบทเรียน

-เรื่องสีเพี้ยน คิดว่าส่วนนึงอาจเป็นเพราะไปเร่งโรงพิมพ์เขามากเกินไป บางทีอาจไม่ใช่มีเม็ดสีขาวโผล่มาก็ได้ แต่อาจเป็นเพราะสีดำมันน้อยไปครับ ซึ่งคิดว่าถ้าโรงพิมพ์มีเวลามากกว่านี้ค่อยๆทำไป ค่อยๆดูไปอะไรๆมันคงดีขึ้น

สรุปก็คือ

ครั้งนี้ผมได้อะไรเยอะแยะมากมายจริงๆจากการมาร่วมทำงานปฏิทินครั้งนี้ ได้รู้จักพี่น้องในคณะเพิ่มขึ้น ได้มีประสบการณ์ในการทำงานมากขึ้น ได้อะไรอีกหลายอย่าง ดีใจนะครับที่ได้เป็นส่วนหนึ่งในงานครั้งนี้

ถึงแม้ว่าพูดกันตรงๆแล้ว ตอนงานมันออกมาสำเร็จ ตัวผมเอง “ยังไม่ค่อยพอใจ” กับงานเท่าไรนัก แต่ผมเองก็ได้ทำเต็มที่แล้วในส่วนที่ความรู้ความสามารถที่ผมมีในตอนนี้จะทำได้ (รวมถึงความไม่รู้ว่าจะมีปัญหาอะไรและจะแก้ยังไง) และผมก็คิดว่าภาพที่อยู่ในคอมของผมมันดีที่สุดที่ผมจะทำได้แล้ว (แม้ว่าออกมาจริงๆจะไม่ค่อยได้ดั่งใจ) ก็เก็บไว้เป็นประสบการณ์ครับ ถ้ามีโอกาสงานหน้า มันคงจะดีกว่านี้ครับ…