ชีวิตวุ่นวายจริงๆนะ
Writing by rathjungzz on Friday, 5 of January , 2007 at 7:10 pm
บางครั้ง ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมชีวิตกรูมันถึงได้ยุ่งเหยิงวุ่นวาย หาเวลาว่างแทบไม่ได้อย่างงี้
ทำไมชีวิตนี้ถึงเต็มไปด้วยงานๆๆทั้งๆที่อายุกรูเพิ่ง 20 นะเฟ้ย - -” แต่ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นมนุษย์เงินเดือนอายุ 40 ต้นๆกำลังทำงานเก็บเงินส่งลูกส่งเมีย - -”
มาคิดดู ก็ใช่ว่าจะไม่ได้คำตอบอ่ะนะ คำตอบก็คือ “ความโลภ” จริงอยู่ งานที่ผมช่วยคนนั้นคนนี้ทำตอนนี้ มันไม่ได้เงินหรอก แต่มันก็ได้อย่างอื่น ได้ประสบการณ์ ได้มิตรภาพ ถึงชีวิตผมตอนนี้จะหาเวลาว่างแทบไม่ได้ แต่พอมีงานเสนอมาก็อดรู้สึกอยากรับมาไม่ได้ อย่างงานครูใหญ่เงี้ย โคตรอยากเสนอตัวเป็นหัวหน้าฝ่ายโรงพิมพ์เลย อยากรู้ว่าจะจัดงานใหญ่ขนาดนี้มันต้องทำไงบ้าง อยากรู้ว่าจะโคกะฝ่ายอื่นยังไง แต่หันมามองดูตัวเองว่าแค่นี้ก็ยังไม่ได้แตะหนังสือเลยแม้แต่นิดเดียว แถมยังมีงานกองอยู่รอให้ทำอีก
ก็ตั้งสติขึ้นมาได้ว่าอย่าเพิ่งเลย ปล่อยคนอื่นเขาทำไปเถอะ แล้วถ้าผมเคลียร์ตัวเองได้ค่อยไปขอช่วยเขาเอาละกัน
อ่ะนะ อยากจะพูดอะไรน่ะเหรอ ?
จะบอกว่า พอโตขึ้นมา ผมรู้สึกว่าชีวิตนี้เต็มไปด้วยความรับผิดชอบมากมายเหลือเกิน รู้สึกเหมือนแบกตึกไว้ทั้งใบ
แล้วทำไมไม่ทิ้งไปล่ะ ? แบกไว้ทำไม ? อยากโชว์กล้ามแขนเหี่ยวๆเหรอ - -”
ใครว่าไม่ทิ้งล่ะ ผมทิ้งครับ 55+ ที่เวปนี้ถือกำเนิดขึ้นมาได้ก็เพราะความเครียดทะลุจุดเดือด มืด 64 ด้าน มองไปทาง ไหนไม่เจอทางออก เลยเกิดอารมณ์ แม่ง ไม่ทำมันแล้ว งาน เซ็งว่ะ ทำเวป (ที่ไม่ได้คิดเลยนะว่าจะทำวันนั้น) ดีกว่า ก็เลยออกมาเป็นแบบนี้
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมทำตัวอย่างนี้
แต่ปัญหาคือ มามองย้อนไป ตูทำถูกรึป่าวฟะ - -” แต่ละครั้งที่ทิ้งงานไปแก้เครียด อะไรๆมันไม่ได้ดีขึ้นเลย แถมงานยังไปสุมหนักขึ้นในวันต่อๆไปอีก ทำให้อะไรมันแย่ลงไปอีก กดดันหนักกว่าเดิมอีก - -”
แต่ในเมื่อ ณ ตอนนั้น ผมหาทางออกให้งานไม่ได้จริงๆ นั่งคิดต่อไปมันก็ไม่ได้ช่วยอะไรขึ้นมา
มาคิดย้อนกลับไป ทางออกของปัญหา มันก็เห็นๆกันอยู่ นั่นก็คือ
1.”อย่าโลภ” การเรียนอย่างเดียวมันสุดแสนจะน่าเบื่อครับ ชีวิตมันต้องหาอะไรทำมั่ง แต่ต้องประเมินความสามารถของตัวเองให้ดีว่ารับได้ในระดับไหน และต้องคุยกับคนที่จะมาให้เราช่วยด้วยว่าจะทำงานช่วงไหนงานเยอะไม๊ คุยรายละเอียดดีๆ แล้วถ้ามีงานใหม่เข้ามาถึงอยากทำขนาดไหนแต่ถ้าไม่ว่างก็อย่าไปรับมัน เครียด เสียสุขภาพจิตครับ
2.ถ้าดันพลาดพลั้งเผลอไผล ถูกเอาอมยิ้มมาล่อจนตกปากรับคำเขามาแล้ว ก็เตือนสติตัวเองว่าเวลาของเรามันมีจำกัดนะ ด้วยเวลา 24 ชม.ที่มึงมี มึงจะทำงานที่ต้องใช้เวลา 48 ชม.ให้มันดีทุกอย่างมันเป็นไปไม่ได้ เพราะงั้น ก็จัดความสำคัญ ว่าอันไหนจะให้ประโยชน์กับตัวเองมากที่สุดในเวลาที่พอเหมาะ (ของแบบนี้พูดง่าย เหมือนเป็นเรื่องที่ใครๆก็รู้ แต่เอาเข้าจริงมันยากครับ) ส่วนอันที่ไม่ค่อยจะดีก็เผาๆมันไปเถอะ
นี่เป็นสิ่งที่ผมเรียนรู้มาในชีวิตช่วงมหาลัยที่เริ่มรู้สึกว่ามันวุ่นวายมากขึ้นเรื่อยๆ เกิดเป็นงี้ต่อไปตอนกูอายุ 40 จริง กูไม่ทำงานวันละ 24 ชม.เลยเหรอ - -” ก็เลยเอามาแชร์ให้ได้อ่านกันน่ะครับ
วันนี้จบแต่เพียงเท่านี้
สวัสดีครับ
ps.
-สรุปแล้วว่าจะใช้คำว่า “จริงๆ” เป็นเอกลักษณ์ของเวป 55+
-ดีใจนะครับที่งานโปสเตอร์ที่ทำให้พี่ปี 3 ได้รางวัลที่ 2
-มีคนถามว่าทำเวปนี้ขึ้นมาทำไม คำตอบก็อย่างที่บอกครั้งที่แล้ว ครั้งนี้ขอตอบสั้นๆละกันครับ ว่า “อยากทำ”
-สุดท้ายครับ จะตกไปถึงไหนครับ แค่อาทิตย์เดียว ผมเสียไป 800 แล้วครับ - -” เซ็งครับ นึกว่าเข้ามาแล้วจะดี ตอนนี้แย่กว่าสมัยทักกี้เยอะเลยครับ - -” (จับโจรไม่ได้ก็หาแพะสิฟะ อย่างน้อยมันจาได้ขึ้นเฟ้ย -*-)
Comments (2)
Category: My Attitude, My Nonsense
- Add this post to
- Del.icio.us -
- Meneame -
- Digg
